Got 0 bytes response, method=default Response decode error Ukazywać piękno Chrystusa współczesnemu światu.

katedra

Bracia i Siostry!

Eucharystią rozpoczynamy sympozjum o życiu konsekrowanym na progu Roku Wiary. Dziękuję za inicjatywę tego spotkania. Pozdrawiam wszystkich jego uczestników, a zwłaszcza osoby życia konsekrowanego i prelegentów.

Zanim przyjmiemy owoc te Eucharystii, Komunię św. przyjęliśmy przed chwilą orędzie ewangeliczne, Dobrą Nowinę Jezusa Chrystusa, poprzedzone czytaniem z II Listu św. Pawła do Tymoteusza.

Jak się okazuje, Jezus był bacznym obserwatorem postaw i ludzkich zachowań. Mówiąc językiem socjologii – była to obserwacja uczestnicząca.

W świątyni – Jezus obserwuje uczonych w Piśmie i pielgrzymów, przybywających zgodnie z tradycją przodków, do jerozolimskiego sanktuarium. Najpierw ostrzega przed uczonymi w Piśmie, którzy największą aktywność wykazują objadając domy wdów i pozorując długie modlitwy.

Pozytywną bohaterką ewangelicznej perykopy, jest uboga wdowa, która ze swego niedostatku wrzuciła do świątynnej skarbony wszystko, co posiadała – dwa pieniążki, czyli jeden grosz. Jej ofiara nie miała materialnie wielkiej wartości i z pewnością w minimalnym stopniu przyczyniła się do pokrycia kosztów funkcjonowania świątyni, czy też jej renowacji. Jednak sam gest ofiary, a przede wszystkim duch ofiary ubogiej wdowy zauważył Jezus Chrystus, co oznacza tylko jedno, że Bóg dostrzega najdrobniejsze ludzkie gesty a czyniący je otrzymują imię błogosławionych, do których będzie należało Boże Królestwo jak słyszeliśmy w śpiewie przed Ewangelia.

Te słowa otwierają przed nami perspektywę eschatologiczną, wymagającą postawy wiary w to, że odpłata nasza wielka jest w niebie. I czyż wiara – nie jest przede wszystkim uznanie, przyjęcie perspektywy eschatologicznej?

Wydaje się, że ewangeliczną scenę można rozumieć nie tylko jako opis autentycznego wydarzenie, lecz bardziej uniwersalnie, poprzez narzucające się symbole i analogie.

Otóż wszyscy ludzie ochrzczeni są zaproszeni do podjęcia pielgrzymki do nowej Jerozolimy. Pielgrzymujemy w rzeczywistości świata jako osoby ochrzczone i jako wspólnota Kościoła, do które przynależą osoby konsekrowane.

Pielgrzymowanie wymaga od człowieka pewnych materialnych i duchownych ofiar dla dobra Kościoła i sprawy Ewangelii w świecie. Istnieje jakaś niewidzialna „skarbona”, do której my wierzący winniśmy składać (wrzucać) przede wszystkim duchowe ofiary. Wobec tej powinności można się zachować jak syci i bogaci z Ewangelii, ofiarując coś z tego zbywa.

Bardziej jednak pożądana jest postawa ewangelicznej wdowy, dającej sprawie Bożej wszystko, czym człowiek dysponuje; ofiarując swoje siły, czas, serce dla spraw Ewangelii. Chodzi o intensywność zaangażowania i identyfikacji. Ona wrzuciła wszystko, co posiadała.

I tu pojawia się pytanie, co człowiek posiada. Najbardziej posiada siebie i w przypadku osób konsekrowanych, duchownych, wrzuca do skarbony Kościoła siebie, naśladującego Jezusa ubogiego, posłusznego i czystego.

Te uniwersalne treści ewangelicznej perykopy odnoszę dziś do osób konsekrowanych, które – mimo różnych ograniczeń – w pełni się angażują w sprawy Królestwa Bożego; na szalę Bożych spraw, spraw Kościoła, rzucają wszystko, co jest ich ludzką własnością, aby służyć charyzmatem rodzinie Kościoła, współpracując w pełnej harmonii z hierarchią.

Bóg zapłać wam Bracia i Siostry za taką wielkoduszną postawę, za wasze zaangażowanie, ducha ofiarności. Jesteście twarzą Kościoła, która najpełniej przypomina Jego założyciela.

W takiej postawie utwierdza na dzisiejsze I czytanie z listu św. Pawła Apostoła do Tymoteusza. Słowa Pawła odnoszę dziś do was! Bracie i Siostro! Czuwaj we wszystkim, znoś trudy, wykonuj dzieło ewangelisty. Bądź świadkiem Chrystusa tam, gdzie postawiła cię Boża Opatrzność.

Kontekst społeczny pełnienia waszego charyzmatu wydaje się być podobny do tego, jaki opisuje św. Paweł.

Czyż to Pawłowe proroctwo, że przyjedzie chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale wg własnych pożądań – ponieważ ich uszy świerzbią – będą sobie mnożyli nauczycieli, nie spełnia się za naszych dni.

Że będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowiadaniom”, nie spełnia się także na tym pokoleniu Polaków i Europejczyków ?!

Czyż zamieszania wokół nauki Kościoła, wymagań moralnych, szerzący się indywidualizm, wybiórczość w przyjmowaniu prawd wiary; czy to wszystko nie wymaga czuwania, działania, znoszenia trudu ewangelisty, czyli dania świadectwa prawdzie. I dalej troski o wiarę.

Pytając jak na te sytuacje, nieraz prowokacje odpowiadać - sięgamy znowu do nauki Jana Pawła II – proroka i człowieka doświadczonego ze współczesnym człowiekiem. Papież radzi, by podejmując działania iść przede wszystkim drogą osobistej świętości, która jest „wysoką miarę zwyczajnego życia chrześcijańskiego” ( NMI 31).

Niech zatem Drodzy Bracia i Siostry wasza aktywność zewnętrzna, posługa dla dobra parafii, dla wspólnot itd. wypływa z osobistego kontaktu z Bogiem, z doświadczenia Jego obecności i bliskości.

Dziś duchowni w Polsce, także osoby konsekrowane są zagrożone „etatyzmem”. Muszę mięć etat; 8 godzin i kończy się moja apostolska praca. A potem rozciąga się sfera prywatności, odpoczynku – nie twierdzę, że nie jest konieczny; ale trzeba zachować proporcje, a przede wszystkim motywację – działam, bo mam głębszą motywację; nie tylko umowa o pracę, bo przecież zawieramy z Jezusem i Kościołem umowę o życie.

Bo – jeśli mamy ukazywać piękno Chrystusa współczesnemu światu, to tylko przez totalne oddanie się Chrystusowi aż do stwierdzenia – żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus.

W dzisiejszym I czytaniu jest jedno słowo, mocno, zdecydowane, takie właśnie Pawłowe; niech nas niepokoi i przynagla do ewangelicznego radykalizmu – to słowo brzmi: Zaklinam Cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa: głoś naukę, nastawaj w porę i nie w porę; poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz.

Powagi tym słowom dodaje fakt, że nie zostały specjalnie na dziś dobrane – dał je nam dziś Duch Święty – który odnawia oblicze ziemi, odnawia ludzkie serca i ma moc odnowić i nasze serca. I nich się tak stanie mocą tej Eucharystii. Amen.

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Metropolitalne Święto Rodziny

MSR

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

II Synod

Synod2

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media