Got 0 bytes response, method=default Response decode error Czy chcecie ofiarować się Bogu? - homilia, Turza Śl.

katedra

Czy chcecie ofiarować się Bogu? - homilia, Turza Śl.

Czy chcecie ofiarować się Bogu?

Turza Śl. Niedziela 17 września 2017. 

 

W ojczyźnie św. Antoniego Padewskiego, w Portugalii, 13 czerwca 1917 roku, przygotowywano się do odpustu patrona fatimskiej parafii.

W dziecięcym sercu Hiacynty panowała wielka rozterka: „– Nie chodź mamo do świętego Antoniego. Pójdź raczej z nami do doliny Iria, a ujrzysz Madonnę. Jest ona piękna! – A zatem nie chcesz iść na odpust św. Antoniego? – zapytała matka Hiacyntę. – Święty Antoni nie jest wcale piękny. Matka Boska jest o wiele, wiele razy od niego piękniejsza! – usłyszała w odpowiedzi”.

Przypominam ten dialog, z którego tchnie ufna wiara, bo dzisiaj, w niedzielę 17 września 2017r., pielgrzymi przybywający do Turzy Śląskiej, są potwierdzeniem, że przestrzegane jest Boże przykazanie; pamiętaj, abyś dzień święty święcił! W tym parafialnym wieczerniku, gdzie ponawiane są tajemnice naszego zbawienia, też zwycięża ufna wiara w orędzie, które nam przyniosła z nieba Matka Najświętsza, objawiająca się przed 100 laty w Fatimie.

Bracia i Siostry!

Kiedyś Ojciec Święty Paweł VI powiedział: „Fatima – to ołtarz świata. Na ten ołtarz zwrócone są oczy całego świata. Tu w Fatimie Niepokalane Serce Maryi, otoczone cierniami, wzywa świat do powrotu do Boga przez odmawianie różańca i czynienie pokuty”.

Fatima zajaśniała nowym blaskiem za pontyfikatu Jana Pawła II. Wpłynęło na to świadectwo samego Ojca Świętego. Oto jego słowa, wypowiedziane przed bazyliką Matki Bożej Fatimskiej 13 maja 1982 roku, w rocznicę zamachu na Placu Świętego Piotra:

„Nawracajcie się (czyńcie pokutę) i wierzcie w Ewangelię (Mk 1,15) – są to pierwsze słowa Mesjasza skierowane do ludzkości. Orędzie z Fatimy jest w swojej zasadniczej osnowie wezwaniem do nawrócenia i pokuty, podobnie jak w Ewangelii... Pani orędzia zdawała się ze szczególną przenikliwością odczytywać znaki czasu…

To w świetle miłości matczynej rozumiemy całe orędzie Pani z Fatimy. To, co najbardziej wprost sprzeciwia się drodze człowieka do Boga – to grzech, trwanie w grzechu – wreszcie negacja Boga. Programowe wykreślenie Boga ze świata ludzkiej myśli. Oderwanie od Niego całej ziemskiej działalności człowieka. Odrzucenie Boga przez człowieka. Tymczasem wieczne zbawienie człowieka jest tylko w Bogu. Odrzucenie Boga przez człowieka, jeśli jest ostateczne, prowadzi logicznie do odrzucenia człowieka przez Boga, do potępienia (por. Mt 7,23: 10,33). Czyż Matka – która całą potęgą swej miłości żywionej w Duchu Świętym pragnie zbawienia każdego człowieka – może milczeć o tym, co temu zbawieniu sprzeciwia się u samych podstaw? Nie, nie może! Dlatego orędzie z Fatimy, tak bardzo macierzyńskie, jest równocześnie mocne i stanowcze”.

Kochani Pielgrzymi, czciciele Matki Boskiej Fatimskiej!

Jakże wymowne są słowa papieża: „Czyż Matka (...) może milczeć o tym, co (...) zbawieniu sprzeciwia się u samych podstaw?”.

Macierzyńska opieka Maryi nie oznacza jednak wyłącznie pouczenia nas, wskazania, jaką drogą powinniśmy kroczyć, aby była to droga prowadząca do Boga. Wiemy na pewno, że w tej drodze Najświętsza Matka cały czas będzie przy nas – jako Orędowniczka nasza i Wspomożycielka. 

„Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu. (...) I inny znak się ukazał na niebie: Oto wielki Smok, barwy ognia, mający siedem głów i dziesięć rogów – a na głowie jego siedem diademów (...)” (Ap 12,1.3).

Te słowa Apokalipsy św. Jana Apostoła nigdy nie tracą aktualności w dziejach Kościoła. Szatan, symbolizowany przez Smoka, zawsze walczy z Chrystusem i Kościołem, a ilekroć ta walka przybiera na sile – niezależnie od tego, w jaki strój ideologiczny przywdziewa się ów smok – wtedy zawsze cudownie pojawia się na niebie znak Najświętszej Niewiasty. Ukazał go Bóg już w raju po pierwszej tragedii człowieka, po grzechu pierworodnym: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę (...)” (Rdz 3,15a).

Czy w tej sytuacji może nas dziwić, że Ojciec Święty Jan Paweł II. dnia 8 października 2000 roku, w obecności półtora tysiąca biskupów, zgromadzonych na jubileuszowym spotkaniu, zawierzył Matce Bożej przyszłość świata i Kościoła. Klęcząc przed figurą Matki Bożej Fatimskiej, niejako powtórzył to zawierzenie, które dokonało się już 31 października 1942 roku, wykonując w ten sposób jedno z poleceń Najświętszej Maryi Panny, aby poświęcić świat Jej Niepokalanemu Sercu. Ponowiliśmy ten akt – jako Episkopat Polski w fatimskim sanktuarium z Zakopanym w czerwcu br. Ten gest ponowiliśmy, kiedy w sobotę 2 września pielgrzymowaliśmy tu jako duchowieństwo archidiecezji katowickiej; ten akt oddania ponowiliśmy w parafiach całej archidiecezji w święto Narodzenia NMP.    

Rok 100-lecia objawień otwiera nas na nowo na orędzie Fatimy, otworzył na nie nowe pokolenie mieszkańców Europy i świata.

Umiłowani, zgromadzeni tu w turzańskiej Fatimie, przybyliście, bo jesteście otwarci na Orędzie Fatimy!

To tu od ponad 70 lat, nieprzeliczone rzesze pielgrzymów, przyjęły do serca wezwanie Maryi: odmawiajcie codziennie różaniec, czyńcie pokutę, ofiarowujcie swoje cierpienie jako zadośćuczynienie za grzechy i jako prośbę o nawrócenie grzeszników.

Jakże Kościół, Europa i świat potrzebuje dzisiaj prawdziwie chrześcijańskiego świadectwa. Fundamentem tego świadectwa może być orędzie z Fatimy.

Istotą orędzia z Fatimy jest uświadomienie nam, że modlitwa jest formą solidarności z innymi. Wytrwałe życie modlitwy prowadzi do wewnętrznej dojrzałości, do formułowania próśb nie tylko obejmujących nas samych, ale innych ludzi, sprawy Kościoła i potrzeby całej ludzkiej rodziny, wśród których potrzebą fundamentalną jest pokój!

Modlitwa różańcowa. Rozważać i widzieć niejako poprzez Maryję, która ze wszystkich ludzi była najbliższa Panu. Różaniec prowadzi nas przez Maryję do świętego imienia Jezus. Ona pomaga nam w zgłębieniu i w przeżywaniu tajemnicy „owocu” Jej łona: Chrystusa. Maryja prowadzi naszą modlitwę, w ślad za Nią możemy wyzbyć się egoizmu, dorastamy do pełnego pokory „fiat”, którego oczekuje od nas Bóg.

W Różańcu poznajemy wszechmoc, miłosierdzie, miłość Boga. Różaniec nawraca, udoskonala, uświęca, daje pokój!

Nierozłącznie z modlitwą związana jest pokuta. Bardzo wielu ludzi nie akceptuje, nie przyjmuje tego słowa. Przyjęcie postawy pokutnej wiąże się bowiem z uznaniem własnej słabości, z gotowością przyznania, że zgrzeszyliśmy przeciw Bogu i bliźniemu! Pragnę wrócić do Domu Ojca!

Do tej radykalnej przemiany potrzebne jest zawsze pośrednictwo konfesjonału. W każdym pokutnym geście mieści się wielkie pragnienie powrotu do Chrystusa, wielkie zobowiązanie.

Pokuta to oczyszczenie, ale również gotowość do ponoszenia ofiar i przyjmowania cierpienia. Orędzie z Fatimy przypomina nam, że nie można uratować świata nie płacąc za to ceny, która ostatecznie wpisuje się ceną, jaką za nasze zbawienie zapłacił Boży Syn na drzewie krzyża. Przypomniała nam o tym dzisiejsza Ewangelia!  

Francuski poeta Paul Claudel napisał: „Fatima  jest największym wydarzeniem religijnym XX wieku, to eksplozja nadprzyrodzoności, która przelewa się w ten świat uwięziony w materii”.

To sanktuarium, gdzie przynoszono tak wiele próśb, gdzie przelano tyle łez, gdzie powierzano Matce Boskiej troski i lęki, jest ciągle miejscem pełnym nadziei, gdzie dochodzi do „eksplozji nadprzyrodzoności” . Tu, w trzebnickiej Fatimie, przekonujemy się, że żadne cierpienie nie jest daremne i to ono jest drogowskazem, które prowadzi do Boga. Ostatecznym naszym celem jest bowiem zjednoczenie z Bogiem. Człowiek, dążący do takiego zjednoczenia, staje się bardziej doskonałym, bliższym Boga. Jednocześnie, nie zatraca swego człowieczeństwa. Pełnię takiego stanu osiągnęła Matka Chrystusa i dlatego mamy odwagę z tak wielką ufnością zwracać się do niej:

„Matko ludzi i ludów. Tobie znane są wszystkie ich cierpienia i nadzieje, Ty czujesz po macierzyńsku wszystkie zmagania między dobrem i złem, światłością i ciemnością, jakie wstrząsają światem - przyjmij nasze wołanie (...)” [por. Jan Paweł II, Akt poświęcenia świata i Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi, 25 marca 1984 roku].

Maryjo, Fatimska Pani, przyjmij nasze wołanie:

Matko uproś, Matko ubłagaj.., przyczyń się za nami! Abyśmy jak stanowczo i jednoznacznie odpowiadali na pytanie, które Fatimska Pani zadała dzieciom:

Czy chcecie ofiarować się Bogu?

Abyśmy odpowiadali jak fatimskie Dzieci: całym sobą, zawsze, w każdy czas: tak, fiat, niech się stanie. Amen.

 

 

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media