Got 0 bytes response, method=default Response decode error Abp Skworc: Zostaliśmy zaproszeni do wspólnoty z Bogiem na życie i wieczność

katedra

Abp Skworc: Zostaliśmy zaproszeni do wspólnoty z Bogiem na życie i wieczność

Jubileusz ślubów zakonnych Sióstr Boromeuszek
Mikołów, 15.08.2016

1. Dziś 15 sierpnia 2016 r. świętujemy uroczystość Wniebowzięcia NMP. Patrzmy na postać Maryi „do nieba wziętej”. Przypomina nam Ona i wskazuje kierunek naszego życia – ku niebu! Wszyscy zmierzamy w kierunku tej rzeczywistości, która ostatecznie jest Domem Ojca, który jest Miłością. Zapewniał nas o tym św. Paweł w II czytaniu mszalnym: „w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”.

Wpatrując się dziś w postać wniebowziętej Maryi, a idzie Ona pierwsza w pielgrzymce wiary pokoleń, my Jej czciciele – zgromadzeni w historycznym kościele MB Śnieżnej w Mikołowie, uświadamiamy sobie to podstawowe przesłanie - zostaliśmy zaproszeni do wspólnoty z Bogiem na życie i wieczność.

Świadomość tego zaproszenia jest w nas zapisana w człowieczych tęsknotach o wiecznym życiu; nade wszystko odnawiana przez Ducha Świętego. W jakimś sensie świadomość tego zaproszenia wyraża się symbolicznie w wieńcach żniwnych i bukietach kwiatów, zbóż i ziół, które dziś przynieśliśmy do świątyni. One przypominają, abyśmy nie tylko pod koniec życia, gdy nasze dni będą się chyliły ku zachodowi, ale zawsze, przedstawiali Bogu żniwne wieńce naszych dobrych czynów, bukiety wiary, nadziei i miłości, służby, przebaczenia. Bogate bukiety zakonnego życia przynoszą dzisiaj czcigodne Siostry Jubilatki, jubileuszem ozłocone i posrebrzone… 

Siostry Jubilatki! Bracia i Siostry!

Niech teraz przemówi do nas fragment homilii świętego Bazylego Wielkiego, biskupa. Wydobywam więc ze skarbca wiary jego słowa:

„Weźmij na przykład ziemię; jak ona przynoś plon, i nie bądź gorszy od rzeczy nieożywionych. Ziemia przynosi owoce nie dla własnej korzyści, ale dlatego, aby ci służyć. Ty natomiast dla siebie samego gromadzisz plon swej dobroczynności. Nagroda bowiem i zapłata za dobre czyny przysługują temu, kto ich dokonał. Niechże więc zakończenie twej uprawy na ziemi stanie się początkiem wschodzącego zasiewu w niebie. Nadejdzie czas, kiedy zostawisz wszystko, choćbyś nie chciał. Do Pana zaś poniesiesz sławę twoich dobrych czynów. Sam Bóg cię wywyższy, aniołowie pochwalą, wszyscy ludzie, którzy byli od początku świata, nazwą szczęśliwym. Czyż więc będziesz skąpy w wydatkach, które mają ci przynieść tak wielką chwałę?” (cyt. z: II czytanie z Godziny Czytań, wtorek 17 tygodnia zwykłego).

Drogie Siostry Jubilatki!

Nie byłyście skąpe w ludzkich wysiłkach, które mają przynieść wieczną chwałę! Na każdej placówce posługiwania zostawiłyście ślady życia według rad ewangelicznych; ślady życia pierwszym i najważniejszym przykazaniem miłości Boga i człowieka. Przy wszystkich naszych wysiłkach musimy jednak pamiętać, że nie wyprzedzają one łaskawości Boga.

To On pierwszy nas umiłował, On pierwszy obdarował łaską – a my, przez życie ciche, uczciwe i pobożne odpowiadamy na Jego miłość. O własnych siłach nie wstąpimy w progi Ojca Domu, lecz tylko dzięki miłosierdziu Boga, który z radością przyjmie w swe progi tych, co Go miłują, słuchają i wypełniają Jego wolę idąc za głosem powołania.

Tak bracia i siostry; nasze zbawienie i wieczność, to dar Boga, niezasłużony, nie wypracowany, choćby nie wiem, jaki pot towarzyszyłby naszym wysiłkom w wypełnianiu codziennych obowiązków.

Bracia i Siostry!

2.      Trzeba dalej budować na fundamencie wiary, nadziei i miłości, na skale wierności i posłuszeństwa Bogu. Wtedy się ostaniemy, gdy przyjdą próby; gdy coś lub ktoś będzie chciał zniszczyć naszą więź z Bogiem. Pamiętajmy, że kiedy budujemy z Bogiem, otrzymamy w przyszłym życiu dom nie ręką ludzką uczyniony, lecz wiecznie trwały w Niebie.

Niektórzy mówią słowem i postawą, że lepsza pewna doczesność niż niepewna wieczność. Tak doczesność jest pewna, ale nieustannie zagrożona; bo czymże jest ludzkie życie – przemijaniem; zmierzaniem ku śmierci od dnia narodzin.

Ale kiedy wieczność może być niepewna? I od kogo to zależy? Z pewnością nie od Boga, który przygotował nam miejsce pośród aniołów i świętych. Pewność wieczności – jeśli można tak powiedzieć – pewność wypływająca z wiary i nadziei zależy od nas; nade wszystko, od naszej Bogu wierności.

Bóg nie odmawia nam pomocy, abyśmy doszli do Niego. Stawia przed nami świętych, którzy wypełnili powierzone im powołanie.

Pośród nich szczególnym światłem jaśnieje Najświętsza Maryja Panna – pokorna Służebnica Pańska, która przychodzi nam z pomocą, z pośpiechem, wstawia się za nami, prowadzi do swego Syna. Maryja przypomina nam, że trzeba czynić wszystko, co mówi Jej Syn; to Ona uczy nas słów hymnu Magnificat!

Mówi Ona, że Niebo jest dla pokornych i cichych, ubogich duchem, łaknących i pragnących sprawiedliwości, miłosiernych, czystego serca, czyniących pokój, cierpiących prześladowania dla sprawiedliwości, dających odważne świadectwo wiary, wiernych pośród prób i przeciwności.

Niebo jest dla tych, którzy pięknem, prawdą i dobrem swego życia walczą ze Smokiem, który ciągle „modyfikuje” swoje działanie i czyni wszystko, aby zniweczyć dzieło zbawienia.

Niebo jest dla tych, którzy pięknem, prawdą i dobrem swego życia przygotowują czasy, w których żyją, na nadejście królestwa Bożego. Ci są nazwani błogosławionymi, czyli szczęśliwymi.

Drogie Siostry Jubilatki! To wy do nich należycie, bo trwa w nas pragnienie świętości! I codziennie wołacie: Przyjdź Panie Jezus…

3.      Drogie Jubilatki!

Składamy dziś Panu Bogu przede wszystkim dziękczynienie za Was, za Waszą pracę, za trud włożony w uprawę ewangelicznym świadectwem gleby Kościoła katowickiego. Wspólnota Kościoła wam dziś dziękuje i razem z wami wyśpiewuje radosne Magnificat..

Z serca wam życzmy, aby Ta, która wydała na świat najpiękniejszy Owoc swego żywota, wspierała Was w dążeniu do ojczyzny wiecznej; niech wspiera trud gromadzenia dobrych czynów, abyście bez lęku mogły stanąć przed Panem dziejów.

A wspólnie patrzmy na wielki znak na niebie: na Niewiastę obleczoną w słońce;

Niech Maryja Wniebowzięta – jako Gwiazda Ewangelizacji prowadzi Siostry Jubilatki i nas – szlakami swego życia – poprzez trudne fiat i dramatyczne stabat aż do asumpta est; aż do wielkanocnego alleluja.

Niech się tak stanie! Amen.

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media