Got 0 bytes response, method=default Response decode error Abp Skworc: Przyszedłem po to, abyście życie mieli i mieli je w obfitości!

katedra

    Liturgia Wigilii Paschalnej prowadzi nas natchnionymi tekstami po długich szlakach historii zbawienia, od stworzenia do zbawienia. W świętych wersetach zapisane są i nasze losy, zwłaszcza te dotyczące przyszłości!   
Przez Słowo, które stało się Ciałem i zamieszkało między nami, otrzymujemy nowe serce i nowego Ducha. Otrzymujemy też możliwość poznanie Boga, Ojca, którego nikt nie zna tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.
    Syn zechciał objawić.. W tym roku mija 1050 lat od początku tego objawiania się Boga, kiedy plemiona żyjące na naszych ziemiach stanęły w wodach rodzimego Jordanu – Wisły, Odry czy jeziora Lednickiego, albo przy chrzcielnicy w Wiślicy, wykutej w polnym piaskowcu; zresztą to mniej ważne, ważniejszym jest fakt, że na ziemiach, na których żyjemy zaczęło się spełnianie polecenia Zmartwychwstałego – „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu.. „W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”!
Pod znaną datą nad każdym z nas został wypowiedziane te słowa, które zapoczątkowały naszą indywidualną historię zbawienia!
Wierni temu nakazowi Jezusa, udzielimy dziś chrztu naszemu bratu Tomaszowi, którego włączymy we wspólnotę Kościoła. Odtąd bracie będziesz „nowym stworzeniem”, przybranym synem Bożym, będziesz „uczestnikiem Boskiej natury” i świątynią Ducha Świętego!
A my tu obecni – przed laty ochrzczeni i bierzmowani, pamiętający o wielkich dziełach Boga, przypominamy sobie dar łaski chrztu św. a wraz z nią zdolność do wiary w Boga, do pokładania w Nim nadziei i miłowania Go!    
To łask chrztu – wzmocniona sakramentem bierzmowania - uzdalnia nas do życia i działania pod natchnieniem Ducha Świętego, który przynagla nas w tę świętą noc do ponowienia chrzcielnego przymierza – naszą osobistą decyzją. Najpierw chcemy odrzucić zło; nasze grzechy osobiste i Złego; a po tym oczyszczeniu chcemy wyznać słowami wiarę w Boga Ojca, Jego Syna, naszego Zbawiciela i Ducha Świętego, który odnawia nasze serca a przez nas oblicze ziemi!
Bracia i Siostry nasze – trzykrotne – wyrzekamy się i wierzymy – otwiera nowy czas wiary, to znaczy nowy czas wierności; czas odrzucania błędów czy osobistych grzechów opisanych na kartach Starego Testamentu a zwłaszcza jednego: wpuszczania do serca obcych bogów! Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną.    
Natomiast w tę świętą noc otwieramy serca na Tego, który jest Emanulem – Bogiem z nami! On jest Drogą, Prawdą i Życiem!
Dziś On – Jezus Zmartwychwstały – objawienie Miłości i Miłosierdzia Ojca - głosi nam ochrzczonym - orędzie radości i zbawienia, nadziei i życia. Przemawia do nas – jak zawsze znakami i słowami; znakiem pustego grobu; słowami dwóch mężczyzn w lśniących szatach z dzisiejszej Ewangelii, stwierdzających: „Nie ma go tu, bo zmartwychwstał...”.
A gdzie przebywa Zmartwychwstały – najpierw zstępuje do otchłani śmierci, gdzie czekały na niego przeszłe pokolenia, aby i one usłyszały „głos Syna Bożego…; i żyły” (J5,25); a potem osobiście rozwiewa lęki uczniów i wyznacza im miejsce spotkania – „niech idą do Galilei, tam mnie zobaczą”.
Galileą – dziś jest nią każdy wieczernik, czas spotkania z Nim na świętej wieczerzy, którą polecił składać na swoją pamiątkę. To przy łamaniu chleba uczniowie mają szansę Go rozpoznać!
W wieczerniku toczy też z uczniami apologetyczne dialogi, spożywa śniadanie; a Tomaszowi pozwala nawet dotknąć stygmatów swojej męki, byśmy usłyszeli, iż błogosławieni są ci, którzy nie wiedzieli a uwierzyli.
My do nich należymy, do błogosławionych, choć i nas nachodzą leki i wątpliwości; ale przecież mamy dobrą wolę i wołamy: „Panie przymnóż nam wiary”.
Bracia i Siostry!
Nic nie stoi na przeszkodzie, byśmy w wieczerniku o godzinie zmartwychwstania, rozpoznali Go przy łamaniu chleba; rozpoznali Go w Kościele, który jest Jego Mistycznym Ciałem. Stygmaty Jego ran ciągle krwią męczeństwem chrześcijan, aby nie tylko imiennicy apostoła Tomasza mogli się naocznie przekonać, że Jezus przybity do krzyża żyje; że można Go rozpoznać, spotkać i dotknąć w Kościele męczenników, aby potem wyznać: Pan mój i Bóg mój!
    W Jezusie Chrystusie rozpoznajemy Jedynego Odkupiciela Człowieka, który wyzwolił ze skutków grzechu pierwszego człowieka, ceną Krwi swojej. To w Jego śmierci i Zmartwychwstaniu jest nasze życie i zmartwychwstanie, nasza przyszłość.
Bracia i Siostry!
Pamięć i wspominanie wydarzeń minionych bywa twórcze; a przeżywanie Eucharystii, do której idziemy od chrzcielnicy, umocnieni po drodze pokarmem słowa, jest spotkaniem ze Zmartwychwstałym w przestrzeni wielkiej tajemnicy wiary, spotkaniem dającym życie.
Od Niego otrzymujemy eucharystyczny pokarm – Ciało i Krew Pańską - jako zadatek nowego życia i pokarm nieśmiertelności. Wszak przyszedł, abyśmy życie mieli i mieli je w obfitości! Abyśmy byli syci życia ma ziemi i wieczności.  
Historia zbawienia staje się tu i teraz przez Pana, który jest z nami, i cudem jest w naszych oczach, jak śpiewaliśmy przed chwilą w psalmie...
    Dlatego dziękujemy Panu, bo jest dobry.., bo Jego łaska trwa na wielki. Dziękujemy Panu, który jest z nami po wszystkie dni, aż do skończenia świata. Amen.

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media