Got 0 bytes response, method=default Response decode error Abp Skworc: Nasza posługa jest kontynuacją działalności Chrystusa!

katedra

Abp Skworc: Nasza posługa jest kontynuacją działalności Chrystusa!

Homilia Arcybiskupa Katowickiego;
Wielki Czwartek – 2015; Msza św. krzyżma św.

I. Bracia – najpierw pozdrowienia od Kościoła w Nicei, od tamtejszego biskupa Andrzeja, od wiernych świeckich i od 5-ciu księży z naszego prezbiterium, którzy od 10 lat posługują temu Kościołowi i budują tamtejszą wspólnotę eklezjalną..
Jej szczególnym wyrazem była Msza św. Krzyżma św., którą mogłem koncelebrować w miniony poniedziałek w katedrze w Nicei z biskupem i Prezbiterium oraz wiernymi świeckimi, wśród których znaczącą grupą była młodzież przygotowująca się do przyjęcia sakramentu bierzmowania. To prawdopodobnie wielu z nich – razem z bpem Andrzejem, przyjedzie do nas w czasie zbliżających się Światowych Dni Młodzieży.
II. "Powstań, świeć Jeruzalem, bo przyszło twe światło...". Te słowa proroka Izajasza wybrzmiały mocno w naszej katedrze w pamiętny dzień 6 stycznia 2015 roku... Wołanie: „Powstań, świeć, przyjmij Światłość” zostało wtedy odniesione do tej cząstki Kościoła, która nosi imię Archidiecezja Katowicka, świętująca 90-tą rocznicę swego powstania.
Raz jeszcze powtarzam postawione wtedy pytania: Kościele Katowicki, czy w 90-ciu minionych latach rozpoznawałeś czas twego nawiedzenia? (por. Łk 19, 44). Czy skutecznie broniłeś „Światła”? Czy byłeś światłem? Czy starałeś się być miastem na górze położonym, aby ludzie widzieli twoje dobre uczynki i chwalili Ojca, który jest w niebie?
Odpowiedź na te i inne nasuwające się pytania zna Ojciec i Ten, który jest pośrodku swego Kościoła: Jezus Chrystus – Światłość, której ciemność nie ogarnęła!
III. Chrystus - Światłość jest z nami w godzinie Eucharystii. Jest z nami Jego Duch.. A zatem prowadzeni Duchem wracamy do Wieczernika. Do słów i gestów Ostatniej Wieczerzy, do wydarzeń, które w szczególny sposób uobecniamy w każdy Wielki Czwartek.
Ten tegoroczny jest szczególny z racji 90-ciu lat istnienia katowickiego Kościoła diecezjalnego i wpisane w nią wydarzenie, jakim była konsekracja tej świątyni 60 lat temu w okolicznościach dramatycznych dla Kościoła w Polsce, dla diecezji katowickiej i jej ówczesnego biskupa Stanisława…   
Historia kapłaństwa każdego z nas jest związana z tą katedrą. Już coraz mniej pośród nas tych, którzy stali się prezbiterami w pierwszym kościele katedralnym – u św. Apostołów Piotra i Pawła… Warto wspomnieć, że należy do nich ks. Józef Pośpiech, który wszedł w 76 rok posługi kapłańskiej i 99 rok życia..
Trzeba wspomnieć, że jego kolegą rocznikowym był dziś Sługa Boży Jan Macha, którego 100-ną rocznicę urodzin już wspominaliśmy…m.in. wydaniem książki „Wiek XX- czas męczenników”… W akcie oskarżenia ks. Jana Machy… pojawia się słowo:”Hochverat”- zdrada; zarzut najcięższy, jaki człowiek, kapłan może usłyszeć. To słowo-zarzut a równocześnie tytuł do wymierzenia kary śmierci, było kluczem do realizacją polityki hitlerowskiego państwa, które nie chciało eliminując duchownych, czynić z nich męczenników, dlatego jak pouczano w przemówieniach i propagandzie, „służących Kościołowi należy zniesławiać, jako politykujących urzędników kościelnych…”.  
Bracia, serdecznie proszę o modlitwę w intencji beatyfikacji ks. Jana Machy i ks. Franciszka Blachnickiego. Beatyfikacja to łaska Boża a nie wynik li tylko naszych zabiegów i naszego zorganizowania. Dlatego ponawiam prośbę o modlitwę i przypatrywanie się postaciom: ks. Jana, który wyrasta na apostoła miłości miłosiernej i miłosierdzia oraz ks. Franciszka, który staje się patronem nowej ewangelizacji.       
Z przestrzenią sakralną katowickiej katedry związana są słowa naszych kapłańskich przyrzeczeń. Tu wybrzmiały wobec Chrystusa i jego Kościoła; tu, co roku rozpoczyna się – niejako od nowa - historia naszej wierności. Przyrzeczenia, złożone w przeszłości, odliczanej latami i jubileuszami, ponawiamy dziś z nadzieją wierności aż do śmierci; do wykonało się! Dlatego tu dziś jesteśmy i dlatego dbamy o to miejsce, wszak to Matka…wszystkich kościołów archidiecezji i katedra biskupa, miejsce jego zwyczajnego nauczania i sprawowania sakramentów, zwłaszcza sakramentu święceń..
Nie zapominamy, że w tej katedrze stanął w pamiętny wieczór 20 czerwca 1983 roku papież Jan Paweł II, aby się spotkać z inwalidami pracy.. Tu mówił o krzyżu.., tu wysłuchał utworu Wojciecha Kilara – Victoria.. A dziś jest z nami w tajemnicy Świętych Obcowania, jako Święty Kościoła i nasz orędownik przed Bogiem..    
IV. Wszystkim Kościół przypomina dziś pierwsze słowa Jezusa: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Powtarzaliśmy je posypując głowy popiołem. Wymawiamy te słowa często, bo są hasłem trwającego roku duszpasterskiego. Nawrócenie zakorzenione w łasce chrztu św., owocuje posłuszeństwem wiary i przyjęciem sakramentu pokuty i pojednania, którego jesteśmy szafarzami.  
Święty Jan Paweł II, którego rocznicę odejścia do Domu Ojca dziś wspominamy, wielokrotnie wskazywał na potrzebę nieustannego odnawiania w nas pokornej świadomości, że jesteśmy tylko narzędziami, a nie sprawcami nieskończonego miłosierdzia Boga oraz że „przeogromna moc” odpuszczania grzechów nie płynie z nas, ale jest darem Jego boskiej łaski (por. 2 Kor 4,7). Jako spowiednicy nie możemy zapominać, że źródłem mocy przebaczania jest nasz Pan, Ukrzyżowany i Zmartwychwstały, stający na ludzkich drogach.
V. Rok bieżący jest Rokiem Życia Konsekrowanego.
Pozdrawiam was bracia zgromadzeń i zakonów, którzy przyjęliście święta konsekrację i autentycznie żyjcie radami ewangelicznymi.. Przypominam wszystkim obecnym tu diakonom, prezbiterom, biskupom i sobie, że „związek kapłana z Jezusem Chrystusem, a w Nim z Jego Kościołem, jest osadzony w samym fakcie bycia kapłanem na mocy konsekracji-namaszczenia sakramentalnego, i w kapłańskim działaniu, czyli w misji i posłudze. A rady ewangeliczne nie są ekskluzywnym luksusem dla wybranych; są uniwersalnym powołaniem wszystkich ochrzczonych.
„Wyświęcony kapłan jest sługą Chrystusa Sługi, obecnego w Kościele, jako tajemnicy, komunii i misji.
Poprzez uczestnictwo w «namaszczeniu» oraz w «misji» Chrystusa, możemy kontynuować w Kościele Jego modlitwę, Jego słowo, Jego ofiarę, Jego zbawczą działalność. Jesteśmy, więc sługami Kościoła-tajemnicy, ponieważ dokonujemy kościelnych i sakramentalnych znaków obecności Chrystusa zmartwychwstałego.
Jesteśmy sługami Kościoła-komunii, ponieważ — w jedności z papieżem, biskupem i w ścisłej więzi z całym Prezbiterium — tworzymy jedność wspólnoty kościelnej, w której współistnieją zgodnie różne powołania, charyzmaty i posługi.
Jesteśmy wreszcie sługami Kościoła-misji, ponieważ dzięki niemu wspólnota głosi Ewangelię i daje jej świadectwo” aż do krańce ziemi; aż po dalekie i bliskie peryferia.
Głosimy zawsze w konkretnym kontekście – jak się wydaje coraz trudniejszym…a nawet agresywnie wrogim wobec chrześcijańskiego orędzia miłości i miłosierdzia.
A równocześnie dokumenty Kościoła mówią, że życie i posługa kapłana powinna się „dostosować do każdej epoki i każdego środowiska (...). Dlatego musimy jak najbardziej otwierać się na światło Ducha Świętego, by rozpoznawać, dokąd zmierza dzisiejsze społeczeństwo, odkrywać jego głębokie potrzeby duchowe, określać konkretne i główne zadania oraz odpowiadające im metody duszpasterskie, by stosownie odpowiedzieć ludzkim oczekiwaniom”. Temu zdaniu służy m.in. II Synod naszej Archidiecezji, w którym wielu z was aktywnie uczestniczy…
Bracia!
Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli” (Łk 4, 21). Odczytujemy te słowa Jezusa w duchowości kapłaństwa służebnego, którego naturę i misję realizujemy...
Dziś”, o którym mówi Jezus, wskazuje na czas Kościoła, ponieważ określa i należy do „pełni czasu”, czyli czasu pełnego i ostatecznego zbawienia.
Konsekracja i misja Chrystusa: „Duch Pański… Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę” (Łk 4, 18), są źródłem konsekracji i misji Kościoła, „pełni” Chrystusa (por. Ef 1, 23).
Bracia!
Warto w kolejny Wielki Czwartek przypomnieć sobie, że „Ostatecznym źródłem naszej tożsamości jest miłość Ojca. Z posłanym przez Niego Synem, Najwyższym Kapłanem i Dobrym Pasterzem jesteśmy sakramentalnie złączeni w kapłaństwie służebnym dzięki działaniu Ducha Świętego. Nasza posługa jest kontynuacją działalności Chrystusa. Na tym zasadza się nasza tożsamość, nasza prawdziwa godność i to jest źródłem radości i pewności w naszym życiu”.
Niech spotkanie z Nim w czasie tej Eucharystii umocni naszą tożsamość i codzienną wierność; niech będzie źródłem radości, pewności i nadziei ulokowanej Bogu.
On „Alfa i Omega… Który jest, Który był i Który przychodzi.. Wszechmogący..(Ap 1,8).

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media