Got 0 bytes response, method=default Response decode error Abp Skworc: Bądźcie błogosławieni – słudzy Królestwa

katedra

Abp Skworc: Bądźcie błogosławieni – słudzy Królestwa

Homilia w uroczystość Chrystusa Króla wszechświata
Katowice, katedra 2014.11.23

1. Rozpoczęliśmy świętą liturgię Mszy św., która jest właściwym miejscem spotkania Kościoła ze swoim Panem! To On mówi do nas, jak na początku swej działalności: „Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże”.
Kiedy słyszymy o Królestwie Bożym i królowaniu Chrystusa, uświadamiamy sobie, że Jego Królestwo wzrasta powoli – jak przenikający wszystko zaczyn - i staje się obecne w świecie poprzez wspólnotę Kościoła. Zachowujemy przy tym świadomość, że nie jest on pełnią Królestwa, ale w już w nim posiadamy „pierwsze dary Ducha”.
Dzięki tym darom, dzięki uczestnictwu w służebnym królowaniu Chrystusa, jesteśmy już uzdolnieni do realizowania ideału świadectwa, do ideału troski o bliźniego, która w dzisiejszej Ewangelii ukazana jest, jako kryterium sądu. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”.
To, czy będziemy umieli służyć samemu Chrystusowi rozpoznając potrzeby bliźnich i im skutecznie zaradzając, zależy od naszej współpracy z otrzymaną łaską. Dotyczy to najpierw wymiaru indywidualnego, osobistego; każdy w ramach własnego powołania odpowiada za bliźnich, z którymi i wśród których żyje. Ale kiedy gromadzimy się w kościele katedralnym Chrystusa Króla, jako wspólnota lokalnego Kościoła, nie możemy zapominać o wspólnotowym wymiarze odpowiedzialności. Każda i każdy z nas będąc członkiem Ciała Chrystusa, którym jest Kościół, wezwany jest do troski o całe Ciało. Musimy się strzec myślenia egoistycznego, wyłącznie o Kościele katowickim, który wraz z nowym rokiem kalendarzowym wejdzie w 90 rok swego istnienia.
Godzina spotkania z Jezusem Chrystusem Królem Wszechświata w katedralnym Wieczerniku narzuca wręcz myślenie szerokie, globalne, katolickie, otwarte, zapraszające wszystkich. Owocem takiego myślenia jest nasza troska i modlitwa za Kościoły prześladowane; za naszych braci i siostry we wierze, którzy cierpią dla imienia Chrystusa. Kościół prześladowany ma dziś m.in. twarz porwanego dla okupu ks. Mateusza Dziedzica, misjonarza z Republiki Środkowoafrykańskiej, któremu udzieliłem kapłańskich święceń a później posłałem jako Fidei-donum do misyjnej posługi Ewangelii w Afryce.    
Patrzymy również w kierunku Kościołów prześladowanych w krajach Bliskiego Wschodu, gdzie dokonuje się dramatyczny exodus chrześcijan. Módlmy się za prześladowanych i prześladowców. Tych, którzy ponieśli śmierć polecamy Bożemu Miłosierdziu.  
2. Troska o Kościół i Królestwo Boga w nas, ma od dwóch lat w naszej archidiecezji kształt szczególnie konkretny. Dwa lata temu został otwarty II Synod Archidiecezji Katowickiej po to, abyśmy mogli wsłuchując się w głos Ducha Świętego, szukać drogi, jaką powinniśmy kroczyć za Chrystusem-Pasterzem, który – jak słyszeliśmy w I czytaniu – skutecznie szuka swoich owiec, podejmując adekwatne do sytuacji owcy działania. Czyż dane przez Boga zapewnienie nie jest źródłem nadziei: „Zagubioną odszukam, zbłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie..”    Bracia i Siostry!
My wszyscy ochrzczeni, tworzący Kościół - zostaliśmy wezwani do udziału w pasterskiej trosce Dobrego Pasterza i Króla; do działania w duchu duszpasterskiej pieczy Kościoła…przynajmniej poprzez wzmożoną modlitwę…
Zostaliśmy też wezwani do naśladowania Dobrego Pasterza i Króla Wszechświata, który wyrzekł się władzy i siły, a obrał drogę miłości do końca, aż do ukrzyżowania. Kiedy ludzie odrzucili Jego orędzie miłości, sam stał się orędziem ukrzyżowanym, obok którego nie można przejść obojętnie. To orędzie jest pierwszorzędnym i rozstrzygającym, wszak tylko miłość może umiłować do końca i do końca zachowuje wolność w swoich wyborach.
Podobnie jak miłość jest sposobem działania Boga w historii człowieka, tak i w życiu chrześcijanina miłość jest duszą jego aktywności w świecie, również apostolskiej. „Tylko miłość powinna rozstrzygać, czy coś ma być wykonane czy zaniechane, zmienione czy niezmienione. Miłość jest zasadą działania i celem, do którego należy dążyć. Cokolwiek się szczerze uczyni dla niej i zgodnie z nią, nigdy nie będzie niewłaściwe” (Bł. Izaak de Stella, Kazanie 31, cyt. za RMi, 60).
Nasz Pan i Pasterz, Jezus Chrystus dokonał wyboru; uczynił się z miłości, bo do końca nas umiłował, ziarnem wrzuconym w ziemię, aby obumrzeć i aby przynieść owoc obfity.
3. Obfitego owocu oczekujemy również od II Synodu. Oczekiwany owoc będzie skutkiem obumierania i nowego zasiewu, nowego otwarcia się na Ducha Świętego. Będzie owocem syntezy: modlitwy i naszego działania pod Jego tchnieniem. Bracia i Siostry!
Wielu z was otrzymało prócz prośby o modlitwę, dodatkowe zaproszenie: by dzielić się swoim doświadczeniem Kościoła w ramach zespołów synodalnych – zwłaszcza tych, które powstały w oparciu o wybrane w parafiach rady duszpasterskie.
Bóg zapłać wam za modlitwę i zaangażowanie. Dalej za czas i wysiłek poświęcony na studiowanie synodalnych materiałów i wyrażanie opinii na temat zawartych w nich propozycji. Dziękuję za szczerość i rozważną odwagę. Dziękuję i za zdania krytyczne i za piękne świadectwa pozytywnych doświadczeń we wspólnotach parafialnych.
Wdzięczność należy się wam tym większa, że sporo synodalnych zagadnień wykraczało poza rzeczywistość parafii i dotyczyło poziomu diecezji. Drodzy Archidiecezjanie!
4. Dopiero, co zakończyliśmy etap synodalnych konsultacji. Teraz członkowie synodalnych komisji, w ciągu najbliższych kilku miesięcy, uwzględniając wasze uwagi, będą przygotowywać projekty na obrady sesji plenarnych. I na tym etapie Synodu liczę na współdziałanie wszystkich synodalnych zespołów.
Zapraszam was do pomocy w przekazywaniu informacji o postępie synodalnych prac. Będzie to szczególnie potrzebne, gdy w marcu 2015r. rozpoczniemy obrady sesji plenarnych. Nie oczekujcie, że wszystko wykonają wasi duszpasterze – po to zostaliście powołani, jako zespoły synodalne, by w jedności z nimi i pod ich kierownictwem podjąć dzieło synodalnej odnowy, co wymaga też odpowiedzialności za przepływ informacji. Prawdziwe jest bowiem stwierdzenie Jana Pawła II, że informacja jest warunkiem pokoju i rozwoju.
     Proszę, pomagajcie waszym duszpasterzom zwłaszcza w tym, co nie jest bezpośrednio związane z posługą słowa, sakramentów i gromadzenia wspólnoty. Właśnie przestrzeń informacji o II Synodzie może być wasza domeną.
    
Bracia i Siostry!
5. Są wśród nas dzisiaj także członkowie Akcji Katolickiej i Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, którzy w Uroczystość Chrystusa, Króla Wszechświata, obchodzą swoje patronalne święto. Dziękuję za waszą obecność i posługę dla Chrystusowego Kościoła.
Wszystkim wam tu zgromadzonym kładę na sercu sprawę modlitwy za Synod oraz uczestnictwa w jego pracach. Staramy się, bowiem wspólnie zarysować przyszły kształt naszego Kościoła…  
Módlcie się, proszę, za członków synodalnych komisji i za delegatów na Synod o prawdziwie proroczego Ducha. Zanieście tę prośbę do waszych wspólnot. Nie chodzi nam, bowiem w Synodzie o napisanie obszernych i gładkich tekstów (nawet na modny temat nowej ewangelizacji), z których co najwyżej badacze historii diecezji czy językoznawcy mieliby pożytek.
Wołam razem z wami modlitwą do Ducha Świętego, aby II Synod był listem do Kościoła katowickiego pisanym pod Jego natchnieniem! Jestem przekonany, że Duch Święty, mobilizuje nas, aby Kościół wrócił do pierwszej miłości i pierwsze czyny podjął...
Jako adresaci tego wezwania podejmujemy dzieło II Synodu; jego celem jest powrót do źródła wiary… Chodzi o rozpoznanie, co i jak powinniśmy czynić – w parafiach, w dekanatach, w archidiecezji, pamiętając, że Miłość jest zasadą działania i celem – aby królowanie Chrystusa rozszerzało się i rosło w sercach naszych i w sercach naszych braci i sióstr, których najwyższy Pasterz szuka i nad którymi pragnie roztoczyć swoją opiekę. Tym bardziej, że „W dni ciemne i mroczne” – jak słyszeliśmy w pierwszym czytaniu – część owiec się rozproszyła. Tym większa jest nasza odpowiedzialność… Przez minione dwa lata dokonaliśmy diecezjalnego rachunku sumienia. Teraz przed nami praca (w oparciu o znajomość kontekstu) nad nawróceniem duszpasterskim, ale nie sami z siebie mamy ją wykonać… Idziemy wiernie za Chrystusem Królem, bo błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie; błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi! I wy bądźcie błogosławieni – słudzy Królestwa, które w was jest!

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media