Got 0 bytes response, method=default Response decode error Abp Skworc: Zanosząc im Chrystusa zaniesiecie im nadzieję zmartwychwstania

katedra

Liturgia słowa V niedzieli Wielkiego Postu przybliża nam tajemnicę chrztu świętego, poprzez który staliśmy się uczniami Jezusa Chrystusa.
U proroka Ezechiela znajdujemy zapowiedź, która w pierwszym rzędzie dotyczy Izraela, ale również nas, którzy od chrztu świętego należymy do wspólnoty Nowego Ludu Bożego.
Bóg przez swego proroka mówi: Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój. […] Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli, i powiodę was do kraju waszego… (Ez 37,12.14). W chrzcie świętym Bóg wydobył nas z grobu grzechu, dał nam Ducha Świętego, a w Nim nowe życie dziecka Bożego, brata lub siostry Jezusa Chrystusa. Wydobycie z grobu grzechu, z niewoli szatana, stało się dla nas początkiem pielgrzymki do wieczności, do nieba, które jest naszą prawdziwą ojczyzną. W czasie chrztu rodzice, w naszym imieniu, wyrzekli się szatana i jego spraw, wyznali wiarę w Trójjedynego Boga. To, co wtedy uczynili niejako za nas, jest dzisiaj naszym zadaniem: codziennie wyrzekać się szatana, wyrzekać się życia w grzechach; codziennie wyznawać wiarę w Ojca, który nas stworzył, w Syna, który nas odkupił, w Ducha, który nas uświęca – w Boga, który nas umiłował aż do końca. Codziennie żyć i chodzić w światłach Ewangelii.
Wytrwać w wierze nie jest łatwo, zwłaszcza, jeśli chodzi o tak zwaną praxis wiary czyli życie według wyznawanej wiary. Przeszkodą jest grzech, który popełniamy, gdyż on uśmierca naszą więź z Bogiem, czyni nas umarłymi za życia. Sugestywnym obrazem takiej egzystencji, abstrahując jednak od samej postaci brata Marty i Marii, jest Łazarz złożony w grobie.
Spójrzmy na Łazarza: kiedy wyszedł z grobu, miał ręce i nogi powiązane opaskami, a jego twarz była zawinięta chustą (J 11,43b).
Kimś, kto ma moc wyzwolenia nas z mocy zła, jest Jezus Chrystus (Rz 8,10-11). Uczynił to już w dniu naszego chrztu i stale pragnie czynić, jeśli się nawrócimy, jeśli będziemy pragnęli wolności i życia w świetle Jego łaski. Jezus jest naszym Zbawicielem, ponieważ nas zbawił, czyli uwolnił z mocy Złego, przeprowadził nas ze śmierci do życia. Tajemnicy zbawiającej miłości Chrystusa doświadczamy w sakramencie pokuty i pojednania, a nade wszystko w Eucharystii. W tym czasie sposobnym, w Wielkim Poście, a także w Okresie Wielkanocnym, przystępujmy do źródła Chrystusowych łask, które wysłużył nam na drzewie krzyża i obficie udziela w sakramentach świętych.

Drodzy Bracia!
Jezus wydobył Łazarza z grobu, uczynił to nie tylko swoją mocą, ale również we współpracy z ludźmi. Czytamy u świętego Jana: Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić (J 11,44).
Od chrztu świętego nasi rodzice, rodzice chrzestni, a także wszyscy odpowiedzialni za nas, pomagali nam żyć w wolności dziecka Bożego, prowadzili nas do Boga. I dziś w naszym dorosłym życiu nie brakuje osób, których Pan powołuje, aby wspierali nawracających się. Również do nas należy zadanie i obietnica, o których pisze święty Jakub Apostoł: Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego. […] Bracia moi, jeśliby ktokolwiek z was zszedł z drogi prawdy, a drugi go nawrócił, niech wie, że kto nawrócił grzesznika z jego błędnej drogi, wybawi duszę jego od śmierci i zakryje liczne grzechy (Jk 5,16c-20).
A zatem, będąc odpowiedzialnymi za samych siebie, za nasze życie w wierze, nie ustawajmy w wysiłkach, aby inni, nasi bliźni, zwłaszcza ci, którzy żyją w niewoli grzechu, mogli powrócić do życia w Bogu.
W tym dziele, w wyjątkowy, nadzwyczajny sposób, będziecie uczestniczyć drodzy Bracia jako szafarze Komunii św. Zanosząc ją co niedziela chorym, starszym, będziecie sługami Życia, które zostało ofiarowane za życie świata i każdego człowieka, zwłaszcza tego, który ma się źle. Poniekąd będziecie doświadczać wydarzenia z dzisiejszej Ewangelii. Czyż chorzy, starsi nie są czasem podobni do Łazarza? Zanosząc im Chrystusa zaniesiecie im nadzieję zmartwychwstania, która skrywa się w opłatku przemienionego chleba. By jednak wasza posługa była owocna także dla was, nie zaniedbujcie życia duchowego. Kształtujcie swoją wiarę, wrażliwość, chrześcijańskie współczucie na wzór Jezusa przychodzącego do człowieka z darem miłości dającej życie.
Jesteście ustanowienie nadzwyczajnymi szafarzami w roku, którzy przeżywamy pod hasłem – wierzę w syna Bożego; jest to również metropolitalny rok rodziny.

Drodzy Bracia,
Waszą posługę wspiera cała wasza rodzina – wasze małżonki i dzieci; pragnę wam drogie małżonki i dzieci podziękować – za zrozumienie i wsparcie waszego męża i ojca – na etapie decyzji a teraz działania. Równocześnie proszę, aby wasze rodziny stawały się „nadzwyczajne” klimatem rodzinnym i świadectwem życia, dlatego przypominam słowa z listu pasterskiego na rozpoczęcie Roku Rodziny:
        „Przede wszystkim otoczmy troską nasze rodziny: te które sami tworzymy. Niech jej wyrazem będzie rodzinna modlitwa i szczery, rodzinny dialog o kondycji rodziny, o tym, co w niej dobre i szlachetne. Miejmy też odwagę mówić o słabościach i brakach, aby jeszcze lepiej budować własne wspólnoty rodzinne, aby je umacniać, aby były przestrzenią miłości, prawdy, pokoju, przebaczenia i bezpieczeństwa.
         Tylko tak ukształtowana rodzina może się stać – w łańcuchu pokoleń – wiarygodną szkołą ofiarnych małżonków i rodziców”.

Drodzy Bracia i Siostry!
Niech wasze rodziny – staną się miejscem działania i objawiania Zmartwychwstałego Chrystusa, który ożywia, ociera łzy i wprowadza pokój. A wy czyńcie podobnie – zanoście dar Zmartwychwstałego, który jest Jedynym Zbawiciele Człowieka. Wnoście Jego pokój, miłość i nadzieję na wieczny Dom Ojca. Amen.

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media