Got 0 bytes response, method=default Response decode error Homilia Arcybiskupa Katowickiego na Światowy Dzień Chorego

katedra

Drodzy Chorzy! Umiłowani, Bracia i Siostry! 1. Przestrzenie łaski i wiary
W kolejny, XXI Światowy Dzień Chorego myśli kierujemy do Lourdes – miejsca uświęconego objawieniem Niepokalanej, ale też modlitwą milionów ludzi, chorych i ich opiekunów, wolontariuszy i duszpasterzy, pielgrzymów, wierzących i niewierzących, bo ci też przyjeżdżają tam, doznając nieraz wewnętrznego uzdrowienia i obdarzenia łaską wiary.
Nasze myśli podążają również, za wskazaniem Ojca Świętego Benedykta XVI, do Altötting – sanktuarium maryjnego Bawarii, gdzie odbywają się główne uroczystości Światowego Dnia Chorych. To wyjątkowe miejsce, gdzie w scenerii pięknego placu stoi niewielki kościół, właściwie kapliczka, a w niej skromna, surowa w wyrazie figurka Matki Bożej z Dzieciątkiem. Pielgrzymów, którzy przybywają tam po raz pierwszy, mogą zadziwić dziękczynne tablice i tabliczki, obrazy ukazujące różne cuda i łaski otrzymane przez wstawiennictwo Maryi. Wydaje się, że cała kaplica w nich tonie, a figurkę Matki Jezusa otacza świat wdzięcznych wspomnień, radości, odzyskanej nadziei i odnowionej miłości.
Dziś pragniemy pielgrzymować sercem do naszych narodowych i lokalnych sanktuariów maryjnych, gdzie atmosfera jest ta sama. Na duchowej mapie naszej ojczyzny są to miejsca wybrane, tchnące mocą i ciepłem – jak światła rozpraszające mroki świata i punkty orientacyjne dla wszystkich, którzy wołają o miłosierdzie, zdrowie duszy i ciała, o pocieszenie i wsparcie, o odnowienie poczucia obecności Boga i życzliwego człowieka.
Może warto przypomnieć, że w kaplicy stojącej obok bazyliki piekarskiej czczony jest obraz MB Lekarki i to imię jest jednym z wielu, jakim nazywamy Piekarską Panią.
W tej przestrzeni łaski i wiary – a jest to przestrzeń Dobrej Nowiny i prawdy o zmartwychwstaniu - pragnę pozdrowić – słowami Jezusa Zmartwychwstałego – Pokój wam - wszystkich chorych, ich rodziny, opiekunów, pracowników służby zdrowia, wolontariuszy i duszpasterzy. Szczególnie serdecznie pozdrawiam chorych w tutejszym hospicjum i wszystkich angażujących się w hospicja domowe. To katowickie – prowadzi swoją cichą działalność – od 25 już lat. Bracia i Siostry! Bóg zapłać wam za samarytańską służbę!
A zwracając się do każdego chorego przypominam słowa ojców Soboru Watykańskiego II, którzy przed 50 laty - w specjalnym orędziu napisali jakże aktualne słowa:
Nie jesteście opuszczeni czy niepotrzebni: jesteście powołani przez Chrystusa, wy jesteście Jego przejrzystym obrazem” (Orędzie do ubogich, chorych i cierpiących).

2. Światło Boga
W dzisiejszej liturgii słowa sięgamy najpierw do Księgi proroka Izajasza. Kościół podarował nam istotny fragment, mówiący o powołaniu Proroka, który ma świadomość swojej grzeszności. Mówi sam o sobie: „..jestem mężem o nieczystych wargach i mieszkam wśród ludu o nieczystych wargach...”  Doznaje oczyszczenia i odpuszczenia grzechów. A potem deklaruje wolę podjęcia misji: „Oto ja, poślij mnie”.
Scena z powołaniem proroka Izajasza niesie pocieszenie. Bóg objawia się jako miłosierny i wybaczający. Te swoje cechy objawił najbardziej w swoim Synu, Jezusie Chrystusie, który ostatecznie rozświetlił mroki świata. Jest On prawdziwie Lumen gentium; światłem narodów i każdego człowieka.
Jest światłem tam, gdzie wydaje się go brakować – w życiu chorych, cierpiących; w życiu człowieka, którego właśnie życie jest zagrożone. Jednakże nie jest to światło fizyczne, lecz duchowe – jest to światło łaski.
Jezus Chrystus, którego ewangelista Łukasz opisuje jako lekarz, działa jak miłosierny Samarytanin, pochylający się nad pół-umarłym człowiekiem. On „jest Synem Bożym, Tym, który uobecnia miłość Ojca – miłość wierną, wieczną, nieznającą barier ani granic. Ale Jezus jest także Tym, który „ogołaca się” ze swojej „boskiej szaty”, który zniża się ze swojej boskiej „kondycji”, by przyjąć postać ludzką (por. Flp 2, 6-8) i przybliżyć się do cierpiącego człowieka, aż po zstąpienie do piekieł, jak wyznajemy w Credo, i by przynieść nadzieję i światło. On nie traktuje jako zazdrośnie strzeżonego skarbu swojej równości z Bogiem (por. Flp 2, 6), ale pochyla się, pełen miłosierdzia, nad otchłanią ludzkiego cierpienia, aby wylać na nie oliwę pocieszenia i wino nadziei” (Orędzie na XXI ŚDCh 2013).


Prev Next »

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media