Got 0 bytes response, method=default Response decode error Abp Skworc: „Być solą ziemi”!

katedra

W atmosferze Uroczystości Bożego Narodzenia i w perspektywie Epifanii, gromadzimy się na tradycyjnym kolędowaniu Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie tu w śląskim Greccio. Przechowujemy w żywej pamięci orędzie pokoju i radości, ogłoszone przez aniołów w tę noc, gdy odwieczne Słowo Boga stało się Ciałem w osobie Jezusa Chrystusa. Odpowiadamy na nie postawą adoracji – chcemy wspólnie „śpiewać Małemu” – a przede wszystkim przyjąć dar Nowonarodzonego z wiarą i wdzięcznością. Z podobną wiarą i wdzięcznością przyjmujemy też podarowane nam dziś słowo Boże.
Bracia i Siostry!
Dzisiejsza Ewangelia opisuje niezwykłą sytuację: ofiarowanie Jezusa w świątyni. Oto czterdziestego dnia po Jego narodzinach, Święta Rodzina przychodzi do świątyni, aby dokonać obrzędu oczyszczenia matki oraz wykupu pierworodnego, co nakazywało Prawo Mojżeszowe.
Ewangelista Łukasz widzi w tym wydarzeniu spełnienie zapowiedzi prorockiej: „Oto przybędzie do swej świątyni Pan”. Pan, który zostaje rozpoznany przez „człowieka sprawiedliwego i pobożnego”, jakim był Symeon. Święta Rodzina wysłuchuje od niego prorockich słów: „Oto ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwia się będą”.
Życie Jezusa, Jego działalność – a potem historia Kościoła, w którym nieustannie jest obecny i działa Jezus Chrystus – potwierdza realizowanie się tego proroctwa.
Wielu się Jezusowi sprzeciwiało, sprzeciwia i sprzeciwiać będzie. Z pewnością jednak o wielu więcej – chyba można zaryzykować takie statystyczne twierdzenie – dzięki Jezusowi powstało do godności Dzieci Bożych, zostało uzdrowionych. Niezliczone rzesze ludzi – dzięki sakramentowi Chrztu świętego i innym sakramentom – powstały do nowego życia i zmartwychwstania.
Wyjątkową grupę Dzieci Bożych stanowią święci i błogosławieni. Jest wśród nich sługa Boży Franciszek Blachnicki, założyciel Ruchu Światło-Życie, którego integralną częścią jest Domowy Kościół.
Jak wiemy, proces beatyfikacyjny Sługi Bożego jest w toku. Ufamy, że wreszcie zostanie ukończone positio i przekazane do Kongregacji Świętych, a nasze błaganie o cud – będący swoistą pieczęcią potwierdzającą aktywność Sługi Bożego w tajemnicy świętych obcowania – zostanie uwieńczone znakiem uzdrowienia medycznie niewytłumaczalnego.
Jak wiemy, najważniejsze etapy drogi do dojrzałości chrześcijańskiej, Założyciel Ruchu Światło-Życie przeszedł w chwilach, gdy był szczególnie doświadczany przez zło i niesprawiedliwość. W czasie tego najciemniejszego okresu Jego życia, towarzyszyły mu niezwykłe źródła światła, a także wielkie pragnienie doprowadzenia każdego człowieka do spotkania z Jezusem Chrystusem.
To pragnienie jest realizowane także dziś, gdy trwamy – jako Domowy Kościół – przed Chrystusem, na adoracji. „Przynieśliśmy” tu wszystkie sprawy, wszystkie rodziny należące do Domowego Kościoła – ofiarujemy je dziś Bogu. Razem ze Świętą Rodziną, rodziny Domowego Kościoła ofiarują siebie, dosłownie i w przenośni „przynoszą” do tej świątyni swoje dzieci, aby ofiarować Bogu wszystko.
 
Umiłowani w Chrystusie!
Odczytujemy dziś w liturgii słowa z pierwszego Listu św. Jana Apostoła: „Po tym poznajemy, że znamy Jezusa, jeśli zachowujemy jego przykazania”. Przyjąć i poznać Jezusa – co dokonuje się najpełniej w czasie tej Najświętszej Ofiary – znaczy też: uznać za normę postępowania Jego przykazania, zachowywać je wszystkie bez wyjątku, a zwłaszcza to pierwsze i najważniejsze, dotyczące miłości Boga i bliźniego! Szczególnym środowiskiem wypełniania Bożych przykazań jest rodzina: ta powstała na fundamencie sakramentu małżeństwa oraz ta, która buduje się mocą Chrztu świętego i Eucharystii – to jest Kościół.
 
Moi Drodzy!
Jutro – w święto Świętej Rodziny – zostanie w kościołach odczytany list pasterski noszący tytuł: „Zachowujcie niedzielę, a niedziela zachowa waszą rodzinę”.
  Błogosławiony Jan Paweł II w liście apostolskim Dies Domini ukazał całe bogactwo tego dnia, przypominając, że niedziela jest dniem świętowania dzieła Stwórcy i udziałem w Jego radosnym odpoczynku. Niedziela to także dzień zmartwychwstałego Pana i daru Ducha Świętego. To dzień nowego stworzenia i zapowiedź błogosławionej  wieczności. To także dzień Kościoła, gromadzącego się w braterskiej wspólnocie na Eucharystii – uczcie Słowa i Ciała eucharystycznego. Tak rozumiana niedziela staje się niejako „duszą” wszystkich dni, nadaje sens całemu naszemu życiu (por. Dies Domini 12).
 
Drodzy Bracia i Siostry! Kochane Rodziny!
W duchu tych słów przeżywajcie każdy Dzień Pański! Co więcej, uczcie w ten sposób przeżywać niedzielę wasze dzieci, krewnych, bliskich i sąsiadów. W tym zakresie bardzo potrzeba waszego świadectwa, choćby poprzez zaniechanie niedzielnych zakupów. Adorując Chrystusa w świątyni, idźcie razem z Nim w świat! Starajcie się być „Jego solą”, konserwującą to co dobre, nadającą smak ludzkiej egzystencji. Chcemy być – poprzez nasze świadectwo – nie tylko „solą ziemi”, ale czasem również „solą w oku” – piekącym wyrzutem, cierpliwą zachętą i wezwaniem: ty też możesz przyjść do Jezusa, ty też możesz na serio traktować Jego przykazania!
Niech Waszą ambicją w Roku Wiary będzie przyprowadzanie do Jezusa jak największej ilości ludzi. Niech Domowy Kościół z nowym zapałem wychodzi w kierunku wszystkich – rodzin, młodzieży i dzieci – po to, by przyprowadzać ich do Jezusa.
    Ojciec Święty Jan Paweł II w adhortacji „Ecclesia in Europa” napisał o rodzinach: „Jesteście <sanktuarium życia> (...): miejscem, w którym życie, dar Boga, może w sposób właściwy być przyjęte i chronione przed licznymi atakami, na które jest ono wystawione, może też rozwijać się zgodnie z wymogami prawdziwego ludzkiego wzrostu” (nr 94).
Istnieje więc ścisła zależność między kondycją rodziny, a rzeczywistością przeżywaną we wspólnocie Kościoła i w społeczności świeckiej.
Dlatego też dziękuję Wam, Siostry i Bracia, że mimo dostrzegalnych niedogodności w podejmowaniu obowiązków wypływających ze zobowiązań małżeńskich i rodzinnych – czasem nawet mimo potknięć i zranień – robicie wszystko, aby Wasze małżeństwa i rodziny stawały się coraz pełniej „domowymi Kościołami”! By stawały się jak najdoskonalszym odbiciem Świętej Rodziny,  poprzez zawierzenie Bogu Waszego życia rodzinnego we wszystkich jego aspektach. Takie zawierzenie nie pozostaje bez odpowiedzi daru sakramentalnej łaski, która pomnaża doświadczenie wspólnotowego dobra i osobistego szczęścia. Jednocześnie daje siłę do czytelnego świadectwa życia chrześcijańskiego w codzienności małżeńskiej, rodzinnej, zawodowej i społecznej.
 
Drodzy Małżonkowie!
W roku, w którym Ruch Światło-Życie podejmuje temat diakonii-służby, zachęcam Was – wszystkie rodziny z kręgów Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie – abyście nie ustawali na tej drodze, ale coraz bardziej wrastali w ten charyzmat. Byście odkrywali prawdziwe piękno Waszego „domowego Kościoła”  i podejmowali wysiłki, aby ten ideał małżeństwa i rodziny nie został zniekształcony albo wręcz wymazany z życia społecznego, szczególnie z życia młodego pokolenia. Jest to zadanie, które wyznaczył Kościołowi w Europie Jan Paweł II, pisząc we wspomnianym już dokumencie:
Kościół w Europie we wszystkich formach swej działalności i życia musi wiernie głosić prawdę o małżeństwie i rodzinie. Jest to konieczność odczuwana jako paląca, wie on bowiem, że zadanie to wynika z misji ewangelizacyjnej powierzonej mu przez jego Oblubieńca i Pana, a dziś jawi się jako niezwykle pilne. Liczne czynniki kulturowe, społeczne i polityczne przyczyniają się bowiem do coraz bardziej widocznego kryzysu rodziny. Godzą one w różnej mierze w prawdę i godność osoby ludzkiej, przy czym podają w wątpliwość – wypaczając ją – samą ideę rodziny. Wartość nierozerwalności małżeństwa jest coraz bardziej lekceważona; żąda się prawnego uznania związków faktycznych oraz zrównania ich z prawomocnym małżeństwem; próbuje się akceptować wzorce związku dwóch osób, w których różnica płci nie odgrywa istotnej roli. W tym kontekście (...) trzeba przypominać prawdę o rodzinie jako głębokiej wspólnocie życia i miłości, otwartej na przyjęcie nowych istot; jak również o jej godności «Kościoła domowego» i jej udziale w posłannictwie Kościoła i w życiu społeczeństwa” (nr 90).
Niech to wezwanie Piotra naszych czasów będzie przekładane na praktykę codziennego życia przez wszystkie rodziny żyjące charyzmatem ukazanym światu przez Sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego.
W tej myśli udzielam tu zgromadzonym – tym, którym posługujecie oraz wszystkim rodzinom zgromadzonym w kręgach Domowego Kościoła – pasterskiego błogosławieństwa: W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media