Got 0 bytes response, method=default Response decode error Abp Skworc: „Aby dać świadectwo prawdzie”

katedra

Umiłowani, Bracia i Siostry!
Drodzy Diecezjanie!

To, co widział prorok Daniel, a zobaczył jak „na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego...Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską”; zobaczył również dzięki łasce proroctwa św. Jan. On również ujrzał Syna Człowieczego – Władcę królów ziemi. Tego, który „uczynił nas królestwem i kapłanami Bogu i Ojcu swojemu”.
W wizji Jana słyszymy ponadto słowa, które odnosimy do naszego Zbawiciela – „Jam jest Alfa i Omega…” (Ap 1,8).
W języku symboli litera alfa, która rozpoczyna nie tylko grecki alfabet, ma postać przypominającą cyrkiel, narzędzie do kreślenia planów. To podobieństwo przywołuje prawdę o dziele stworzenia i odkupienia; powstał w nim świat i człowiek, naprawiony przez śmierć Chrystusa.
Litera alfa odnosi się również do naszej pracy, twórczości, troski, by czynić sobie ziemię poddaną, a samym rosnąć ku świętości.
W tym duchu, stawiając niejako pierwszą literę alfabetu, a przed nią znak krzyża, pragnę zainaugurować dzisiaj II Synod Archidiecezji Katowickiej.
Dnia 7 listopada bieżącego roku wspominaliśmy, także naukową refleksją, utworzenie przez Stolicę Apostolską administratury apostolskiej w tej części Śląska, która w czerwcu 1922 roku spotkała się z Polską w jednym organizmie państwa – II Rzeczypospolitej.
    Dnia 11 listopada dziękowaliśmy za utworzenie kościelnych struktur, a nade wszystko za ludzi, za kapłanów i wiernych świeckich, którzy kładli fundamenty pod ten gmach widzialny, jakim jest katowicki Kościół. W szczególny sposób wspominaliśmy zasługi pierwszego pasterza śląskiej diecezji biskupa Augusta Hlonda, któremu Sejmik Samorządowy dedykował niedawno jednogłośnie nadchodzący rok, za co dziękujemy.
Jako Kościoła katowickiego kolejny Pasterz – otwieram dziś w tym kościele katedralnym – II Synod tego Kościoła i raz jeszcze witam wszystkich przybyłych, was bracia i siostry!
W sposób szczególny witam arcybiskupa seniora Damiana, który niestrudzenie przez 27 lat prowadził naszą śląską owczarnię; jest z nami arcybiskup Szczepan Wesoły, legenda i żywa historia duszpasterstwa Polaków na „wychodźstwie”; jest bp Józef Kupny, katowicki biskup pomocniczy; jest duchowieństwo, dziekani, kapituła katedralna, pracownicy instytucji diecezjalnych, profesorowie W.T., tak licznie zebrani wierni świeccy, osoby życia konsekrowanego; są przedstawiciele władz rządowych i samorządowych – wojewódzkich i miejskich. Dzięki transmisji radiowej łączy się z nami wielu diecezjan, w tym chorzy, niepełnosprawni, samotni, osoby w podeszłym wieku, aby Eucharystią budować Kościół.
W dniu 23 listopada, 37 lat temu – w Uroczystość Chrystusa Króla 1975 roku – ówczesny biskup katowicki Herbert Bednorz dokonał zamknięcia I Synodu Diecezji Katowickiej i uroczyście zatwierdził jego uchwały zatytułowane: „Wiara, modlitwa i życie w Kościele katowickim”.
Od zakończenia I Synodu upłynęło sporo czasu. Zmienił się kontekst życia i działalności naszego lokalnego Kościoła. Nawet pobieżna obserwacja rzeczywistości uświadamia nam, jak bardzo zmienił się Śląsk: jak wielkim przeobrażeniom społecznym podlegali – i ciągle podlegają – jego mieszkańcy.
Dostrzec można wiele pozytywnych aspektów tychże zmian, nie brakuje jednak również ich negatywnego wymiaru, zwłaszcza, kiedy patrzymy w kierunku zdewastowanych osiedli i ich mieszkańców, w kierunku społecznie wykluczonych.
Wszystkie te okoliczności sprawiają, że – po uzyskaniu aprobaty Rady Kapłańskiej – postanowiłem zwołać II Synod Kościoła Katowickiego. Synod diecezjalny to instytucja znana w Kościele od wieków (por. Instrukcja „Eccelesieae imago”, 163). Postrzegam go jako rozłożony w czasie proces; zaś metody jego działania upatruję w znanej duszpasterskiej zasadzie: „widzieć, oceniać działać”.
Obrady Synodu będą sprawne i owocne, jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną dwa podstawowe, nieodzowne warunki: dostateczna ilość modlitwy i...czasu. Prace Synodu prowadzone w powołanych już Komisjach Synodalnych oraz podczas Sesji Plenarnych – uwzględnią owoce pracy zespołów synodalnych z parafii, dekanatów i środowisk. Nie mniej znaczące będą też owoce synodalnego namysłu w ruchach i stowarzyszeniach katolickich!
Ufam, że będzie nas wszystkich ożywiał „jeden duch i jedno serce” (Dz 4,32), jedna miłość do Kościoła i szczera troska o jego dobro. Drodzy Bracia i Siostry! Bardzo liczę na Waszą – opartą na wzajemnym szacunku i zaufaniu – współpracę. Wszyscy, jak tu jesteśmy kochamy Kościół – Mistyczne Ciało Chrystusa. Miłość ta wyraża się w Eucharystii, która zawsze, niezależnie od naszej, nieraz ułomnej dyspozycji wewnętrznej, buduje Kościół; buduje go także nasza modlitwa i nasza ofiarna praca, która jest związana z dziełem II Synodu. Z tej racji II Synod rozpoczynamy Eucharystią – tu w sercu archidiecezji i wszystkich parafiach. Drodzy Diecezjanie!
Jezus powiedział również, że jest Omegą. To ostatnia litera greckiego alfabetu. W języku symboli oznacza ona lampę, a więc światło i ogień. W języku biblijnym ta litera staje się symbolem Chrystusa Króla, który przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Zanim to jednak nastąpi, otrzymujemy czas na wytężoną pracę. Czas na nawrócenie i urzeczywistnianie Bożego Królestwa w naszych sercach i w społecznej przestrzeni.
Zadanie, którego mamy się w czasie Synodu podjąć, to „chrysto-logiczna” odnowa życia naszego Kościoła diecezjalnego. Odnowa ta winna wyrażać się – nade wszystko – w głębokiej „reformie” nas samych: w uporządkowaniu spraw własnego sumienia, w procesie szczerego nawrócenia. Chodzi o nieustanne trwanie w przestrzeni łaski Bożej, a także o coraz skuteczniejsze zaradzanie potrzebom – duchowym i materialnym – naszych bliźnich. Odważne i autentyczne świadectwo życia opartego na wierze, jest dziś pilnie potrzebne Kościołowi; całemu społeczeństwu i Ojczyźnie! Jest też ono jednym z najskuteczniejszych środków ewangelizacji. Nie czekajmy więc z „dawaniem świadectwa prawdzie” do czasu zakończenia synodu. Wszak – jak słyszeliśmy w dzisiejszej ewangelii Jezus na to przyszedł na świat, aby dać świadectwo prawdzie. A swoją misję świadczenia o prawdzie prowadzi dalej w Kościele i przez Kościół.
I kiedy stoimy na progu Synodu uświadamiamy sobie, że naszym obowiązkiem jest służba osobowej Prawdzie, Jezusowi Chrystusowi, co oznacza uznanie Boga za źródło prawdy o człowieku i jego życiu (Boża antropologia). Bracia i Siostry!
A jaka jest prawda o Kościele; także tym, który my tworzymy i budujemy. Są w czytanej dziś księdze Apokalipsy listy pisane do siedmiu lokalnych Kościołów w Azji i ich aniołów, czyli biskupów, przez samego Pana. Wynika z nich, że Chrystus zna sytuację Kościoła lokalnego, że zna całą prawdę o nim i ocenia jego postępowanie, udziela zachęty a nieraz twardego napomnienia. Odnajdujemy w treści tych listów punkty styczne z aktualną sytuacja naszego Kościoła lokalnego i jego przeszłością. Ale ważniejsza jest przyszłość. Dlatego w każdym z tych listów mocno brzmi wezwanie: do nawrócenia, do powrotu do pierwszej miłości. Jak refren – rozlegają się w nich słowa wzywające do czujności na głos Ducha: „Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów” (Ap 3,22).. Bracia i Siostry!
Jako wspólnota Kościoła katowickiego, jako powołani na II Synod – chcemy być czujni na głos Ducha Świętego, który mówi: trzeba uznać prymat Boga, niestrudzenie głosić Dobrą Nowinę, wypełniać pierwsze i najważniejsze przykazanie...
Veni sanctae Spiritus! Z tego wieczernika rozlega się wołanie ku niebu o moc Ducha Świętego. Prosimy: „Niech zstąpi Duch Twój” i odnowi oblicze Śląskiej Ziemi! Niech odnowi ludzkie serca: rodziny, miejsca pracy i wspólnoty kościelne. Niech będzie światłem dla mieszkańców każdego śląskiego domu, każdego familoka i blokowiska. We wszystkich tych miejscach konieczne jest podjęcie nowej ewangelizacji, zgodnie z zasadą: Evangelizari et evangelizare" - być ewangelizowanym, aby ewangelizować.
Niech Duch Święty przemienia swoim światłem nasze serca i sprawi, że staniemy się ludźmi Chrystusowego Ducha, zdolnymi do osobistej metanoi i zmiany struktur, do usunięcia tego, co w Kościele jest ludzkim balastem… (Benedykt XVI do Kościoła w Niemczech). I niech nam da odwagę, aby to czynić... Prośmy zatem słowami modlitwy: Boże, Ojcze, Synu i Duchu Święty,
Trójco Przenajświętsza wzywana we wszystkich kościołach świata, naszej Ojczyzny i naszej śląskiej Ojcowizny, prosimy,
Zanim zgaśnie światło naszych oczu i dzień nachyli się ku zachodowi istnienia,
Oświecaj nas i prowadź
Z ziemi mroku i rozpaczy,
Do Królestwa Bożego,
Do stolicy stawianej z kryształu i światła,
Ojcze, Synu i Duchu Święty,
Słowo,
Drogowskazie
Wbity na rozstajnych drogach kosmosu!
Nasza Nadziejo.
Boże, bogaty w miłosierdzie, wielbiony w tej tajemnicy we wszystkich naszych kościołach, wołamy do Ciebie o miłosierdzie dla nas i całego świata.
     Jezu – my budujący Kościół na Górnym Śląsku - ufamy Tobie a w Roku Wiary i na progu II Synodu pokornie prosimy: Zmiłuj się nad nami, wspomóż nas i przymnóż nam wiary. Amen.
      

 

 

 

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media