Got 0 bytes response, method=default Response decode error Abp. Skworc: „Jesteście świątynią Boga i Duch Boży w was mieszka” (1Kor 3,16)

katedra

Homilia Arcybiskupa Katowickiego
w czasie Mszy Świętej z udziałem Komisji Głównej, Zespołów Synodalnych
i Przewodniczących Komisji Synodalnych; 2012.11.15

Drodzy Bracia w Chrystusowym Kapłaństwie!

Prawie 37 lat temu – w Uroczystość Chrystusa Króla 1975 roku – ówczesny biskup katowicki Herbert Bednorz dokonał zamknięcia
I Synodu Diecezji Katowickiej i uroczyście zatwierdził jego uchwały zatytułowane: „Wiara, modlitwa i życie w Kościele katowickim”. We wstępie do uchwał synodalnych biskup Bednorz pisał:
„Jesteśmy (...) Kościołem apostolskim, który w oparciu o pomoc Ducha Świętego, wnosi wszędzie prawdę ewangeliczną i przykład życia z wiary. Od tego nigdy nie odstąpimy głosząc, za Soborem Watykańskim II: <Warte jest więcej to wszystko, co ludzie czynią dla wprowadzania większej sprawiedliwości, szerszego braterstwa, bardziej ludzkiego uporządkowania dziedziny powiązań społecznych, aniżeli postęp techniczny>” (KDK 35).

Drodzy Bracia w Chrystusie!
Od zakończenia I Synodu upłynęło sporo czasu. Zmienił się kontekst życia i działalności naszego lokalnego Kościoła. Nawet pobieżna obserwacja rzeczywistości uświadamia nam, jak bardzo zmienił się Śląsk: jak wielkim przeobrażeniom społecznym podlegali – i ciągle podlegają – jego mieszkańcy. Zmiany te skupiają się – jak w soczewce – w wielkich miastach, a zwłaszcza w stolicy naszego województwa i archidiecezji. Katowice dawno przestały być miastem wyłącznie przemysłowym, stając się – dzięki utworzeniu licznych uczelni wyższych – miastem prawdziwie akademickim. Zmieniła się też „struktura zawodowa” mieszkańców archidiecezji. Dostrzec można wiele pozytywnych aspektów tychże zmian, nie brakuje jednak również ich negatywnego wymiaru.
Tak szybkie i głębokie zmiany cywilizacyjne, mobilizują nas więc dzisiaj, by wołać ku niebu o moc Ducha Świętego: „Niech zstąpi Duch Twój” i odnowi oblicze Śląskiej Ziemi! Niech odnowi ludzkie serca: rodziny, miejsca pracy i wspólnoty kościelne. Niech będzie światłem dla każdego śląskiego domu, familoka i blokowiska. Niech będzie również promieniem nadziei dla zamkniętych osiedli, gdzie – skutecznie odgrodzeni od reszty społeczeństwa – ludzie materialnie bogaci, konsumują swój dostatek. We wszystkich tych miejscach konieczne jest podjęcie Nowej Ewangelizacji i Auto-ewangelizacji.

Umiłowani w Panu!
Pamiętajmy także o istotnych wydarzeniach, którymi żył Kościół Powszechny ostatnich dziesięcioleci: w roku 1983 Jan Paweł II poromulgował nowy Kodeks Prawa Kanonicznego, a w 1999 roku zakończył się II Synod Plenarny, którego uchwały powinny być stopniowo asymilowane przez poszczególne Kościoły diecezjalne. Powinna dokonać się ich recepcja.
 Wszystkie te okoliczności sprawiają, że – po uzyskaniu aprobaty Rady Kapłańskiej – postanowiłem zwołać II Synod Kościoła Katowickiego! Postrzegam go jako rozłożony w czasie proces; zaś metody jego działania upatruję w znanej regule: „widzieć, oceniać działać”.
    

Drodzy bracia w Chrystusowym Kapłaństwie!
Synod diecezjalny to instytucja znana w Kościele od wieków (por. Instrukcja „Eccelesieae imago”, 163). Jego obrady będą sprawne i owocne, jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną dwa podstawowe, nieodzowne warunki: dostateczna ilość modlitwy i... czasu. Prace prowadzone będą w Komisjach Synodalnych oraz podczas Sesji Plenarnych – uwzględnią one wysiłki zespołów synodalnych z każdej parafii i dekanatu. Bardzo zależy mi też na wyrazistej aktywności synodalnej ruchów i stowarzyszeń kościelnych!
Ufam, że będzie nas wszystkich ożywiał „jeden duch i jedno serce” (Dz 4,32), jedna miłość do Kościoła i szczera troska o jego dobro.
Drodzy Księża, bardzo liczę na Waszą – opartą na wzajemnym szacunku i zaufaniu – współpracę. Wszyscy jak tu jesteśmy kochamy Kościół – Mistyczne Ciało Chrystusa. Miłość ta wyraża się w Eucharystią, która zawsze – niezależnie od naszej, nieraz ułomnej dyspozycji wewnętrznej, buduje Kościół; buduje go także nasza modlitwa i nasza ofiarna praca, która będzie związana z dziełem II Synodu.
Jedną z wiodących idei Synodu jest uświadomienie wszystkim ochrzczonym radosnej prawdy: jesteśmy w Kościele i jesteśmy Kościołem, mającym swe źródło w miłości Ojca, założonym przez Syna i prowadzonym przez Ducha Świętego. Odkrycie tej prawdy prowadzi chrześcijanina do podjęcia odpowiedzialności za Kościół, który też jest naszą „Ojcowizną” i za losy Ewangelii, do codziennego zaangażowania w realizację powszechnego powołania do świętości, do dostrzegania piękna tej symfonii życia, której partyturę napisał – dla każdego z nas – sam Jezus Chrystus na kartach Ewangelii. Posługując się dalej językiem metafory, przywołujemy jeszcze Ducha Świętego, Bożego Dyrygenta, który Kościół prowadzi po drogach czasu.
Zadanie, którego mamy się podjąć, to „chrysto-logiczna” odnowa życia naszego Kościoła diecezjalnego. Odnowa ta winna wyrażać się – nade wszystko – w głębokiej „reformie” nas samych: w uporządkowaniu spraw własnego sumienia, w procesie szczerego nawrócenia. Chodzi o nieustanne trwanie w przestrzeni łaski Bożej, a także o coraz skuteczniejsze zaradzanie potrzebom – duchowym i materialnym – naszych bliźnich. Odważne i autentyczne świadectwo życia opartego na wierze, jest dziś pilnie potrzebne Kościołowi! Jest też ono jednym z najskuteczniejszych środków ewangelizacji. Nie czekajmy więc z „dawaniem świadectwa wierze” do czasu zamknięcia synodu...
Królestwo Boże jest pośród nas” (Łk 17,21) – przypomina nam dzisiejsza Ewangelia. Starajmy się więc – poprzez dzieło II Synodu Kościoła Katowickiego, który z Bożą pomocą niebawem zainaugurujemy – o jego skuteczne szerzenie w ludzkiej rodzinie. Niech Boże Królestwo przenika i odnawia nasze serca, rodziny, także rodzinę prezbiterów naszej archidiecezji, miejsca pracy, relacje społeczne i wspólnoty wiary. Gdy tak się stanie, razem z naszymi braćmi i siostrami w wierze rozsianymi po całej ziemi – wraz z całym Kościołem – z nadzieją oczekiwać będziemy „dnia przyjścia w chwale Syna Człowieczego” (por. Łk 17,24).
Zatrzymajmy się jeszcze na przepowiedni Jezusa, który powiedział, że „Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: „Oto tam” lub: „oto tu”. Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi” (Łk 17, 24).
Powód tego pragnienia jest podany nieco dalej. To czas ucisku; a wierzący w Chrystusa, doprowadzeni do granic wytrzymałości, będą wzdychać choćby do jednej chwili ulgi.
W takich sytuacjach mnożą się pogłoski, prywatne „objawienia”: „Oto tam” lub: „oto tu”. Są to jednak fałszywe wieści.
Jest jedno pewne miejsce, gdzie jest Chrystus; tym miejscem jest Kościół, gromadzący się w Wieczerniku, aby uobecniać mocą Ducha Świętego Jezusa Chrystusa, Jego słowa i gesty, Jego jakże pokrzepiającą obecność, przedłużaną w przestrzeni miłości i służby Kościoła wobec całej ludzkiej rodziny.
Trwajmy za tym przy Chrystusie, nie biegajmy (nawet synodalnie umotywowani): „Oto tam” lub: „oto tu” i wołajmy: „Maranatha!” – przyjdź Panie Jezu i bądź z nami w Twoim Kościele! Amen.

 

 

 

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media