Got 0 bytes response, method=default Response decode error Abp. Skworc: Żyjcie zawołaniem bł. Jana Pawła II – Totus tuus

katedra

 Homilia Arcybiskupa Katowickiego na uroczystość poświęcenia kościoła w Górze; 2012.10.22

1.    “Jesteście Boża budowlą… Czyż nie wiecie, żeście światynią Boga i że Duch Boży w mieszka w was? …Światynia Boga jest święta, a wy nią jesteście”.
    W tych słowach z I-go Listu św. Pawła do Koryntian ­ukazuje się najgłębszy sens sprawowanej przez nas li­turgii poświęcenia kościoła.
    Dokonując liturgicznego misterium konsekracji, czynię to z radością; nadszedł długo oczekiwany dzień, aby ten kościół, dzieło waszej pracy, waszego wspólnego wysiłku konsekrować, tzn. niejako oddać ostatecznie Bogu jako miejsce sprawowania świętej liturgii, oddawania czci Ojcu i Synowi wraz z Duchem Świętym.
    Ten wzniesiony dużym wysiłkiem kościół jest tożsamy z waszą wspólnotą para­fialną. O tej budowli słusznie mówicie: „nasz kościół”. Macie do tego moralne prawo.
    Wasz parafialny kościół będzie przez wieki świadectwem waszej wiary, waszej pra­cowitości, ofiarności połączonej z wyrzeczeniem, paster­skiej troski proboszcza, a także świadkiem kultury materialnej naszych czasów, a przede wszystkim potwierdzeniem miłosci wobec papieża Jana Pawła II, któremu - jako Błogosławionemu – jest ten kościół dedykowany. Takie było wasze pragnienie. Pragneliście duchowej bliskości bł. Jana Pawła II; bliskosci Jego nauki i Jego stylu– opartym na wierze – budowania  wspólnoty Kościoła.   
    W imieniu całej archidiecezji, gratuluję wam dzisiaj tego dzieła, które serce mieszkańców Góry kieruje ku górze, ku Bogu, gdyż jest ziemią świętą; miejscem spotkania człowieka z Bogiem w sakramentach Kosćioła.  
    Wypowiadam słowa szczerej wdzięczności każde­mu, kto poprzez modlitwę, pracę, ofiarowanie cierpień i dar material­ny ma udział w budowa­niu tej świątyni. Bóg zapłać architektom, budowniczym, tym wszystkim, którzy bezpoośrednio brali udział we wznoszeniu tego kościoła. Jestem wdziećzny parafiom patronackim.
    Wspominam też i polecam Bożemu Miłosierdziu tych, którzy dnia konsekracji tej światyni nie doczekali i uczestniczą w tej liturgii z perspektywy Nieba.

2.    Drodzy Diecezjanie!
    Wzniesiony kościół ma jednak znaczenie o wiele większe i bogat­sze niż tylko jego walor estetyczny czy fun­kcjonalny.    
Odtąd bowiem budowla ta będzie znakiem Kościoła, Wspól­noty Lu­du Boże­go, zaś ustawiony w centrum ołtarz, Stół Pań­ski, bę­dzie symbolem Chrystusa. On jest fundamentem Kościoła i nie ma innego. Tę prawdę przypomną słowa modlitwy poświęce­nia:
    „Ta świątynia jest znakiem tajemnicy Kościoła, który Chrystus uświęcił Krwią swoją, aby był Jego Oblubienicą peł­ną chwały, Dziewicą jaśniejącą czystością wiary, oraz Matką dającą życie mocą Ducha Świętego” (modlitwa poświęcen­ia).
    Oto za chwilę bogaty obrzęd liturgiczny poświęcenia kościoła i ołtarza będzie przypominał każdemu z nas drogę wia­ry, jaką odbył ku pełnej wspólnocie z Kościołem, Ludem Bo­żym, poprzez sa­kramenty: chrztu, bierzmowa­nia i Eucharystii.
    Pokropienie wodą święconą ścian tego kościoła i wszyst­kich zgromadzonych to także przypomnienie sakrament chrztu.
    Obrzęd namaszczenia ścian i ołtarza krzyżmem św., przy­pomni namaszczenie krzyżmem św. w dniu bierzmowania, a je­dnocześnie przypomni prawdę o Kościele jako Wspólnocie zbu­dowanej na funda­me­ncie Apos­tołów.
    Głównym momentem obrzędu będzie sprawowana Eucharys­tia. Szczyt i Źródło życia Kościoła i każdego z nas; spotkanie z Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym Panem.
    Eucharystia w pełni jednoczy nas z Nim i braćmi, a także najpełniej i najskuteczniej buduje Kościół - Wspólno­tę. I pamiętajcie, że Eucharystia buduje Kościół ( Ecclesia de Euchristia vivit). Bo budynek kościoła – choćby najpiękniejszy - nie jest celem sam w sobie; ma funkcję służebną; jest na usługach Kościoła - Wspó­lnoty; jest środkiem służącym budowaniu jego jedności i świętości.
Pod tym względem JP II – stawiał nam wysokie wymagnia- mówił – nie lekajce się świętości; uczyńcie nowe tysiąclecie erą ludzi świetych. Nie możecie tych wezwań w kościele Jana Pawła II nie słyszeć; one was zobowiązują do codziennej wierności, do starana się o świętość.   

3.    Bracia i Siostry w Chrystusie!
    Kiedy zamykamy poświeceniem dzieło budowy kościoła, potrzeba jeszcze z  większą gorliwością ponowić budowanie Kościoła z „żywych ka­mieni”; świątyni żywej, którą wy - tutejsi parafianie stanowicie; tym bardziej, że otwarlismy przed tygodniem “porta fidei” – podwoje wiary!
    "Czyż nie wiecie, żeście światynia Boga i że Duch Boży mieszka w was? (...) Świątynia Boga jest święta, a wy nia jesteście" (1Kor 3,16.17),, stwierdza św. Paweł w 1 Liście do Koryntian.
    Słowo Boże, które odtąd będzie uroczyście czytane w tym konsekrowanym kościele, wskaże wam drogi budowa­nia Kościoła - Wspólnoty w każdym miejscu i czasie.
    Będzie nieustannie przypominało prawdę o Jezusie Chrystusie, wydanym w ręce ludzi, którzy zburzyli świątynię Jego doczesnego ciała, nie wiedząc, że  droga przez cierpienie i krzyż wiedzie do chwały zmartwychwstania.
To On będzie was uczył troski o światynię, troski o Kościół - Wspólnotę; będzie was oczyszczał i pouczał, byście nie robili z domu Jego Ojca “targowiska”.
W ewangelicznej scenie oczyszczenia światyni niektórzy chcieli wiedzieć początek rewolucji polityczno-społecznej, zapoczątkowanej przez Jezusa. Mylą się jednak, bo znaczenie tego wydarzenia jest wyłącznie religijne; oczyszczenie świątyni jest czynem mesjańskim. Oznacza początej nowej ery, kiedy to zostaną Bogu złożone ofiary sprawiedliwe i będzie się Go czciło w Duchu i Prawdzie.
Otąd każda modlitwa i wszelka ofiara składane Bogu mają być czynione w “Jezusie Chrystusie”, jako kult żywy, prawdziwy, święty i Bogu przyjemny (por. Rz 12,1).
Jest jednak i drugi warunek: żeby kult sprawowany przez człowieka był Bogu przyjemny, nie może być obłudny. Musi być wyrazem życia ukierunkowanego wyłącznie na Boga, posłusznego jego nakazom i ani przez moment nie powinno w nas być rozdwojenia. Nie możemy bowiem czcić Boga ustami, będąć zarazem sercem oraz sposobem życia daleko od Niego. Żyjcie zawołaniem bł. Jana Pawła II – Totus tuus; starjcie siębyć – jak On – wasz błogosławionuy Patron – dla Boga i bliżniego!    

4.    Umiłowani Bracia i Siostry!
    Pierwsze czytanie z Księgi Nehemiasza ukazało, z jakim przejęciem Naród wybrany słuchał słów Prawa Bożego, jak po latach niewoli i po trudach odbudowania świątyni jerozolim­skiej na nowo pragnął odnowić przymierze z Bogiem i pozostać jemu wiernym na codzień.
    Jesteśmy podobni do tego Ludu opisanego w Ksiedze Nehemiasza. Słuchamy z wiara Bożego Słowa. Konsekwentnie trzeba nam też odnowić nasze przymierze z Bogiem.
    Przymierze, które z każdym z nas zawarł Pan Bóg w sa­kramencie chrztu, winno być potwierdzane nie tylko poprzez udział w liturgii Kościoła, ale i poprzez życie wiary na codzieñ.
Nie możemy bowiem czcić Boga ustami, będąć zarazem sercem oraz sposobem życia daleko od Niego.
    Życia wiarą na codzień niech was uczy Pocieszyciel, Duch Świety, którego Ojciec posłał! On was wszystkiego nauczy – zapewnił nas Chrystus!
Czyż może człowiek usłyszeć słowa piękniejsze; czyż może człowiek wiary usłyszeć słowa bardziej budzace nadzieję niż te Chrystusa.
On was wszystkiego nauczy – nade wszystko wiary konsekwentnej, przemieniającej ewangeliczne słowa w chrześcijański czyn.
    

Bracia i Siostry!    
Niech dzisiejsza radosna uroczystość ożywi waszą wiarę i świadectwo życia chrześcijańskiego!
    Niech poświęcony ołtarz, Stół Pañski, jednoczy wokół siebie całą waszą wspólnotę parafialną na niedzielnej i świą­te­cznej Eucharys­tii. Niech nikogo spośród was na niej nigdy nie zabraknie.
    Niech ożywia was duch jedności i wspólnoty, by nikt nie poczuł się przy tym Stole Pañskim obcym lub odrzuconym.
    Niech pobudza was do świad­czenia mi­łosierdzia cier­piącym i potrzebującym; dzielcie się chlebem, bo tu uczymy się jak łamać chleb.
    Niech moc płynąca ze sprawowanych tutaj sakramentów, wspiera was w dawaniu świadectwa Ewangelii.
    Niech w tym kościele nieustannie rozbrzmiewa chwała Boża na wspólnej i prywatnej modlitwie.
    Życzę, aby w życiu każdego z was wypełniły się słowa ks. Piotra Skargi:
    "Ci którzy Panu Bogu kościoły widome budują, pierwej kościół serdeczny w sobie zbudowali".
    Nie ustawajcie w budowaniu Królestwa Bożego w waszych sercach, w życiu rodzinnym i społecznym!
Bądźcie rzeczywiście „kościołem serdecznym”, kościołem Jana Pawła II, zawsze otwartym na Boga i człowieka. Amen!

 

 

 

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media