Got 0 bytes response, method=default Response decode error „Świątynia Boga jest święta, wy nią jesteście!” (1Kor 3,17)

katedra

Homilia Arcybiskupa Katowickiego
na uroczystość 100-lecia poświęcenia Kościoła
w Imielinie (2012.09.30)
 
Obchodzimy dziś uroczyście 100–lecie poświęcenia Waszej parafialnej świątyni. Spójrzmy więc najpierw z wdzięcznością na osoby i wydarzenia, które stoją u jej początku.
Na początku XX wieku zrodziła się myśl o budowie kościoła oraz powstaniu samodzielnej parafii w Imielinie, który wówczas należał do parafii w Chełmie. Inicjatywa ta wyszła od mieszkańców Imielina. Spotkała się ona z aprobatą ówczesnego proboszcza chełmskiego ks. Aleksandra Liska, a później jego następcy ks. Pawła Winklera. 1 października 1902 roku zawiązał się „Komitet Sprawy Kościoła Imielińskiego”, który następnie przemianowano na „Komitet Budowy Kościoła w Imielinie”. Już 20 października 1902 roku otrzymano ze strony kościelnej zgodę na budowę świątyni, a 16 maja 1904 roku podobną zgodę wydały władze państwowe.
29 czerwca 1909 roku na zebraniu gminnym zdecydowano o rozpoczęciu budowy kościoła. Uroczystą Mszą św. w kościele parafialnym w Chełmie oraz poświęceniem miejsca budowy przez ks. proboszcza Pawła Winklera – 11 lipca 1909 roku – zostały zainicjowane prace budowlane.
Ukończono je latem 1912 roku. Kardynał Jerzy Kopp – ówczesny biskup wrocławski – delegował do dokonania aktu poświęcenia kościoła w Imielinie księdza  Ryszarda Stehera. Na skutek niespodziewanej śmierci ks. Stechera, aktu poświęcenia dokonał ostatecznie proboszcz z Tychów i nowy dziekan dekanatu mikołowskiego ks. Jan Kapica. Nastąpiło to 29 września 1912 roku – prawie dokładnie 100 lat temu.
    Dziś, gdy gromadzimy się w tej pięknej, imielińskiej świątyni, myślimy z wdzięcznością o wszystkich jej budowniczych, duszpasterzach i dobroczyńcach. Dziękujemy Bogu za ich dalekowzroczną i silną wiarę, która sprawiła, że kolejne pokolenia mieszkańców Imielina mogą oddawać cześć Ojcu Niebieskiemu w tym świętym miejscu. Ma ono tylko rolę służebną; służy innej świątyni – budowaniu żywej świątyni waszych serc, która ma wzrastać. Pytam was – jak św. Paweł – pytał chrześcijan w Koryncie – „Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?.. Świątynia Boga jest święta , a wy nią jesteście” ( 1 Kor, 3, 17).  
Drodzy Bracia i Siostry!
Jak więc dzisiaj, na początku XXI wieku, tu i teraz budować świątynię Boga opartą na wierze? Wiemy, że wiara jest ex auditu, ze słuchania. Dlatego trzeba zadbać we wspólnocie parafialnej – o nieustanne karmienie się słowem Bożym. Wszak sam Chrystus obecny jest pośród swoich uczniów poprzez słowo Boże: to proklamowane w czasie liturgii i to czytane w domowym zaciszu.
Szczególnie serdecznie zachęcam rodziny, stowarzyszenia istniejące w parafii do wspólnotowego czytania Pisma Świętego. W nim znajdziecie bożą prawdę i mądrość, a także odpowiedzi na wszystkie pytania nurtujące serce współczesnego człowieka.
Można też pogłębić znajomość Pisma św. poprzez udział w internetowym Biblicum Śląskim.
Tak można pogłębić znajomość Chrystusa i umocnić swą zażyłość z Nim. Dobrze to rozumiał święty Hieronim, gdy pisał: „nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa”. Konieczne jest więc poznawanie i przyjmowanie słowa Bożego, bo wyłącznie z tego dobrego ziarna – padającego na żyzną glebę ludzkiego serca – rodzi się dojrzała wiara.
To właśnie o jej ożywienie i ugruntowanie będzie się modlił Kościół powszechny w czasie rozpoczynającego się – 11 października br. – Roku Wiary. Do tej modlitwy – połączonej z wytężoną pracą formacyjną – włączy się również nasz Kościół lokalny. Serdecznie zachęcam całą Waszą wspólnotę parafialną do pogłębiania znajomości prawd wiary – chociażby przez lekturę Katechizmu Kościoła Katolickiego – oraz do ciągłego odkrywania piękna życia opartego na wierze.
Czyniąc tak – dzięki światłu słowa Bożego oraz mocą Ducha Świętego – w nowy sposób spojrzymy na otaczającą nas rzeczywistość. Będziemy niczym „sidemdziesięciu starszych”, z dzisiejszego pierwszego czytania, którzy pod wpływam Bożego Ducha wpadli w „uniesienie prorockie”. Będziemy też mogli – umocnieni znajomością słowa Bożego oraz światłem Ducha Mądrości – skutecznie pełnić misję profetyczno - krytyczną wobec współczesnego świata. Tak oto spełni się pragnienie Mojżesza, który wołał do Boga: „Oby cały lud Pana prorokował, oby mu dał Pan swego ducha!” (Lb 11,29).
Umiłowani w Chrystusie!
Kolejnym, istotnym wymiarem życia Kościoła są sakramenty. Spośród siedmiu sakramentów świętych, Chrystus obecny jest w sposób najbardziej widoczny – wręcz dotykalny – w Eucharystii. Nic więc dziwnego, że już w pierwszym zdaniu encykliki o Eucharystii, Jan Paweł II pisał: „Kościół żyje dzięki Eucharystii”. Dzięki Eucharystii żyje także wspólnota parafialna! Eucharystia gromadzi wiernych wokół ołtarza, pogłębiając więź z Bogiem oraz wzajemne, międzyludzkie relacje – jest więc źródłem komunii (comunio), wspólnoty. Jeśli parafia ma na co dzień pulsować Bożym życiem, Eucharystia musi znaleźć się w jej centrum. „Czyż nie wiecie, że nie ma chrześcijanina bez Mszy Świętej i Mszy Świętej bez chrześcijanina?” – mówili, z wiarą i odwagą, chrześcijanie ze starożytnej Kartaginy, skazywani na męczeńską śmierć za... uczestnictwo w Eucharystii. Drodzy Diecezjanie z Imielina!
Skoro mówimy o fundamentalnym znaczeniu Eucharystii dla życia parafii i całej wspólnoty Kościoła, nie możemy przemilczeć kwestii świętowania niedzieli; tj. wypełnienia Bożego przykazania – Pamiętaj, abyś dzień święty święcił! Bądźcie na straży niedzieli, jako dnia należącego do Boga i do człowieka – dnia dla rodziny! Świętujcie niedzielę i nie desakralizujcie jej na targowiskach świata. Niedziela ma bowiem nie tylko wartość religijną, jest ona także elementem naszej kultury. Jeśli więc zależy nam na zachowaniu polskiej kultury i chrześcijańskiej tradycji Europy, to trzeba szanować niedzielę! Każda niedziela – to „mała Wielkanoc”, jak stwierdza chrześcijańska tradycja. Święto zmartwychwstania Pana! Trzeba zatem uczyć młode pokolenie postrzegania niedzieli jako dnia świętego, w którym Kościół uroczyście sprawuje Eucharystię! Jest ona wielką tajemnicą Bożej obecności wśród nas: ile razy bowiem uczestniczymy w niedzielnej Mszy Świętej, tyle razy na obecność Emmanuela, odpowiadamy naszą obecnością i miłością. Zachęcam Was dzisiaj – gdy uroczyście obchodzimy stulecie parafialnego kościoła – do uczestnictwa we Mszy Świętej niedzielnej i codziennej, i do regularnego przyjmowania komunii świętej.     Zbliżajcie się do Chrystusa obecnego w Eucharystii z żarliwością i prostotą serca, jakie towarzyszyły Waszym przodkom wznoszącym tę świątynię. Bierzcie przykład ze św. Jana, który podczas Ostatniej Wieczerzy oparł głowę na piersi swego Mistrza i poczuł dotknięcie wypełnionego miłością Serca Jezusa. Czynimy to samo, ilekroć uczestniczymy w Eucharystii. Czyż nie uczą tej bliskości rodzice prowadzący swoje dzieci do świątyni?! Siostry i Bracia!
Celebrując Eucharystię, budujemy wspólnotę miłości, wspólnotę pokoju i jedności. Taka właśnie wspólnota jest trzecim, istotnym wymiarem życia Kościoła. O uczniach Chrystusa – w pierwszych wiekach chrześcijaństwa – mówiono często: „patrzcie, jak oni się miłują”. Zadaniem, jakie stoi przed nami jest kształtowanie takiego właśnie klimatu, takiego stylu życia parafii. Przed kilku laty toczyła się w Polsce dyskusja, czy pieniądze w Kościele należy przeznaczać – np. – na cenną monstrancję, czy też na pomoc dla ludzi ubogich. Otóż trzeba zadbać o jedno i o drugie. A troska o kult i Bożą świątynię, winna iść w parze z integralną troską o dobro każdego człowieka. Jezus mówi bowiem wyraźnie: „wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Napomina też w słowach wyjętych z dzisiejszej ewangelii: „kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu lepiej byłoby kamień młyński uwiązać do szyi i wrzucić go w morze” (Mk 9,42). A zatem, obecność Chrystusa winniśmy dostrzegać nie tylko w Eucharystii, ale i w obliczach współczesnych „najmniejszych”, czyli żyjących w nędzy duchowej i w materialnym ubóstwie. Miłość wobec bliźnich, wrażliwość na ludzką biedę – to niewątpliwie najskuteczniejsze formy ewangelizacji, to najbardziej przekonujące znaki i dowody naszej chrześcijańskiej wiarygodności. Są one szkołą ewangelizacji młodego pokolenia, które chce widzieć świadków wiary w swoich rodzicach i krewnych, w nauczycielach i duszpasterzach, traktujących Boga na serio; umiejących – nauczeni na Eucharystii – dzielić chleb z innymi, poświęcając swój czas i mienie dla innych. Miłość miłosierna to zadanie dla wszystkich, nie tylko dla parafialnego oddziału „Caritas”. Miejcie więc szeroko otwarte oczy i serca na potrzebujących – zwłaszcza na rodziny wielodzietnie i osoby, które utraciły pracę. Stańcie przy nich ze słowem solidarności i pocieszenia oraz z materialnym darem serca. Dopiero wówczas poczują się w Kościele jak w domu rodzinnym, w którym wszyscy wzajemnie się wspierają, budują wspólne dobro, a najsłabsi znajdują konieczną i oczekiwaną pomoc. Pamiętajcie też o tych, którzy poszli za chlebem, módlcie się za nich, aby szukając chleba doczesnego nie zapomnieli o Chlebie żywym na życie wieczne. Słowa świętego Jakuba – z dzisiejszej liturgii – nie zabrzmią wówczas w naszych uszach jak gorzki wyrzut i zapowiedź nadchodzącej kary:
wy bogacze zapłaczcie wśród narzekań na utrapienia, jakie was czekają. Bogactwo wasze zbutwiało, szaty wasze stały się żerem dla moli, złoto wasze i srebro zardzewiało, a rdza ich będzie świadectwem przeciw wam i toczyć będzie ciała wasze niby ogień” (Jk 5,1-3). Umiłowani w Chrystusie!
W tym miejscu pragnę serdecznie podziękować Księdzu Proboszczowi za przewodniczenie wspólnocie parafialnej w Imielinie. Bóg zapłać składam tym, którzy Księdza Proboszcza wspierają w pracy duszpasterskiej. Wyrażam też wdzięczność wszystkim, którzy przyczynili się do tak godnego i uroczystego uczczenia setnej rocznicy poświęcenia tutejszego kościoła parafialnego. Sługa Boży Ksiądz Kardynał Stefan Wyszyński – na kilka dni przed śmiercią (22 maja 1981) – wypowiedział następujące słowa: „Największą naszą wartością jest wiara naszego ludu, jego przywiązanie do Kościoła, jego więź z Kościołem w Chrystusie i Jego Matce, w wierze, w gorącej miłości i w niezwykłej apostolskiej gorliwości”. Świętując z Wami dzisiejszy jubileusz, życzę aby największą wartością – dla tej wspólnoty parafialnej – była zawsze żywa wiara, połączona z przywiązaniem do Chrystusowego Kościoła. Niech codzienne życie toczy się tutaj w atmosferze wzajemnego szacunku, ofiarnej miłości i gorliwości apostolskiej. I niech imielińska parafia owocuje powołaniami do wyłącznej służby Ewangelii, aby wiara była przekazywana. Niechaj Bóg sprawi łaską Jubileuszu, że tak się stanie mocą tej Eucharystii! Amen.

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media