Got 0 bytes response, method=default Response decode error Drodzy Młodzi! Miejcie odwagę wysoko nosić światło naszej wiary.

katedra

Eucharystia to manifestacja solidarności Boga z ludźmi przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. To także czas i miejsce spotkania z tymi, którzy przeszli ze śmierci do życia. Jednym z nich to patron naszych szkół, bł. Jan Paweł II, który w Tryptyku rzymskim zapisał:  „Kres jest niewidzialny jak, początek.
Wszechświat wyłonił się ze Słowa i do Słowa też powraca.
(…)
I tak przechodzą pokolenia-
Nadzy przychodzą i nadzy wracają do ziemi,
z której zostali wzięci.
(…)
A przecież nie cały umieram,
To, co we mnie niezniszczalne trwa.
(…)
To, co we mnie niezniszczalne,
Teraz staje twarzą w twarz z Tym, który Jest!”  (II, 3-4) Autora tych słów nie ma od 7 lat wśród żyjących, a my jesteśmy jeszcze głębiej poruszeni ich prawdą. I trwamy pełni wdzięczności za to, że Bóg w swoich niezbadanych wyrokach uczynił naszego Rodaka swoim wybrańcem, nazwał go pełnym zaszczytu imieniem: zastępcy Chrystusa i otworzył przed nim bramy wszystkich narodów.
Podobnie jak apostoł Piotr – bohater I czytania, Jan Paweł II stał się żywym narzędziem, posłanym w świat, aby przypominać mieszkańcom ziemi, że „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”; nawet wtedy, gdy ci mają ziemską władzę z nadania demosu – ludu, czy też z własnej uzurpacji.
A w Ewangelii Jezus poucza Nikodema i nas, że Ten, „kogo Bóg posłał, mówi słowa Boże...”. Temu też Bóg udziela Ducha (Świętego). Odnosimy te słowa do apostołów i do tego, który przez ponad ćwierć wieku mówił do nas słowo Boże - Jan Paweł II - Człowiek Boży. Bracia i Siostry!
Spoglądając na ofiarną drogę pontyfikatu bł. Jana Pawła, wraz z całym Kościołem dziękujemy dziś Przedwiecznemu Ojcu, za dar i tajemnicę jego niezłomnej wiary, niezniszczalnej nadziei i niewystygłej nigdy miłości do Ludu Bożego, do naszego narodu – zwłaszcza do ludzi młodych, w których widział lepszą przyszłość świata; z nimi wiązał swoje nadzieje.

Wdzięczność można okazywać na wiele sposobów. Kościół w Polsce – opinią swoich pasterzy - niejako za wzorcowe przejawy wdzięczności Janowi Pawłowi uznaje pomniki żywe: na przykład Dzieło Nowego Tysiąclecia czy inne dzieła o charakterze charytatywnym lub edukacyjnym, opatrzone papieskimi emblematami lub Jego imieniem. Takim właśnie właściwym uczczeniem Jego pamięci jest – moim zdaniem - przyjęcie Jana Pawła II jako patrona. I za ten wybór – za wybór patrona wymagającego - pragnę wam podziękować – wam społecznościom szkolnym; chcę też takiego wyboru pogratulować!
Można dodać, iż wszelkie formy okazywania wdzięczności są uprawnione, o ile płyną ze szczerego serca. Wdzięczność jest bowiem pamięcią serca. Dobrze ilustruje ten fakt język łaciński. Po łacinie „przypominać”, „wspominać” to „re-cordare”. Dosłownie znaczy to: „umieszczać na powrót w sercu”. W tym sensie: „pamiętać”, „wspominać”, to myśleć o kimś z miłością zawsze świeżą, radować się kimś nieustannie i wciąż na nowo. Spotykając się dziś w rodzinie Szkół Jana Pawła II, chcemy na nowo w naszych sercach, w naszych szkołach ożywić pamięć o naszym wielkim Rodaku. Niech ta pamięć zaowocuje słuchaniem nauczania waszego Patrona.
W Krakowie 10 czerwca 1979 roku, podczas swej pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny powiedział:
„Proszę was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię Polska raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością taką, jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie świętym, abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się, i nie zniechęcili, abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy”.
Każde zatem dzieło upamiętniające Ojca Świętego – a są nim szkoły noszące Jego imię - zdaje się do nas mówić: „Proszę was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię Jan Paweł II raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością; abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się, i nie zniechęcili, abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastacie”.
Trzeba o nich pamiętać i podkreślać ich ważność, gdy aktualnie toczy się dyskusja o zakresie nauczania historii w polskiej szkole. Dyskusja gorąca, pełna emocji, do tego stopnia, że byli działacze Solidarności, tej która przed ponad 30 laty wywróciła komunistyczny porządek i nauczyciele, sięgają po argument i broń głodówki, aby w polskich szkołach ponad-gimnazjalnych nie redukowano nauczania historii, co może prowadzić do kulturowego i społecznego wykorzenienia, ostatecznie do zaniku patriotyzmu.
Wiemy z doświadczenia, co się dzieje z drzewem bez korzeni; dlatego mówimy, że nie wolno ich podcinać; wręcz przeciwnie z nich mamy czerpać i je umacniać w środowisku rodzinnym, szkolnym i kościelnym, które są jakby naturalnymi środowiskami przechowywania pamięci o Prawdzie i Kulturze opartej na Ewangelii.
    Jan Paweł II powiedział, że: Naród nasz istnieje «z kultury» i «dla kultury»... Dzięki kulturze przetrzymał najstraszliwsze doświadczenia dziejów i pozostał przy życiu (...), zachował własną tożsamość i własną suwerenność.
Dlatego tak ważną rzeczą jest troszczyć się o to wielkie dziedzictwo kultury, w które tak mocno się wpisał swoim pontyfikatem Sługa Boży Jan Paweł II.. Bracia i siostry
  W czasie swej pasterskiej posługi Jan Paweł II mówił nie tylko do nas, ale często i za nas, także przed tronami różnych samozwańczych cezarów, którym się wydawało, iż są bogami; mówił przed sanhedrynami. Orędownik Prawdy - nieoglądający się na względy ludzkie – zwyciężał mocą samej głoszonej prawdy.
Trzeba, aby zwyciężała w nas prawda słów, które Orędownik i Głosiciel Prawdy zasiał w naszej ojczyźnie.
    Trudno w tym miejscu nie powtórzyć pytania, jakie padło z Jego ust w roku 1999 w bliskim mi Starym Sączu, gdzie mogłem JP II witać:
 „Co zrobić, aby dom rodzinny, szkoła, zakład pracy, biuro, wioski i miasta, w końcu cały kraj stawały się mieszkaniem ludzi świętych, którzy oddziałują dobrocią, wiernością nauce Chrystusa, świadectwem codziennego życia, sprawiając duchowy wzrost każdego człowieka? I sam daje odpowiedź: potrzeba świadectwa. Potrzeba odwagi, aby nie stawiać pod korcem światła swej wiary... Bracia i siostry, nie lękajcie się chcieć świętości! Nie lękajcie się być świętymi! Uczyńcie kończący się wiek i nowe tysiąclecie erą ludzi świętych!”.

Umiłowani Bracia i Siostry!
Wraz z waszym błogosławionym patronem - Janem Pawłem proszę was: Niech domy i szkoły, staną się mieszkaniem ludzi świętych; takich, którzy oddziałując dobrocią, wiernością nauce Chrystusa, świadectwem codziennego życia; sprawiający duchowy wzrost człowieka i społeczeństwa.
Drodzy Młodzi! Miejcie odwagę wysoko nosić światło naszej wiary.
Miejcie odwagę Boga wyznawać, mówić o Nim i nosić oznaki wiary!
Miejcie to pragnienie świętości, które kształtuje nie tylko prywatne życie, ale wpływa na kształt całych społeczności.
Naturalną konsekwencją przyjęcia i podjęcia ewangelicznego orędzia Jana Pawła jest wola przemieniania słowa w czyn; przepajania wskazaniami Papieża naszych relacji do bliźnich, tych będących blisko i daleko; czynienia ich kulturą.
Jan Paweł Wielki był zawsze pierwszym wykonawcą wyznaczanych przez siebie zadań. Nie tylko uczył i wzywał do świętości, ale sam wytrwale, codziennie i konsekwentnie do niej dążył.

Bracia i siostry!
Przestrzeń świętej liturgii i tajemnica świętych obcowania –uświadamiają nam wsparcie i bliskość Ojca Świętego. Bądźmy też myślą i sercem blisko Niego. Niech osoba bł. Jana Pawła żyje w naszych wdzięcznych sercach; niech w społecznościach szkolnych o Jego imieniu trwa i owocuje dziedzictwo Jego pontyfikatu.
Starajmy się – jak Jan Paweł Wielki – oddawać Bogu, to co się Bogu należy; a człowiekowi to, co się siostrze i bratu należy; by poznali, że nie miłujemy słowem, akademią, uroczystym obchodem tylko; a czynem i prawdą.

Amen.

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media